Wednesday, 24 May 2017

गंपूच्या गोष्टी - गंपूची रंगपंचमी



गंपू (वय - १३ महिने)
धुळवडीला शेजारणीने तिच्या मुलाकडे रंगाची पुडी मागितली. त्याने सरळ रंगांच्या पुड्या ठेवलेली एक छोटी बादली तिला आणून दिली. तिने त्या बादलीतला एक रंग चिमूटभर घेतला आणि माझ्या गालाला लावला. मग बाकीच्या शेजारणीपण धावत आल्या. त्यातल्या एकीने एक पुडी बादलीत पालथी केली, त्यात थोडे पाणी मिसळले आणि तो रंगीत चिखल मला लावला. बाकीच्यांनीही परत एकदा चिमूट-चिमूट घेऊन हातभार लावला.
आता हा सगळा प्रकार झाला आमच्या चिरंजीवांसमोर; ज्यांना आधी वाटलं की, या सगळ्या काकी मिळून आईला मारतायत. म्हणून हा लागला जोरात किंचाळायला. एकतर मी याला कडेवर घेऊन उभी, त्यात मैत्रिणी रंग लावतायत तो डोळ्यात जाऊ नये म्हणून मी डोळे बंद केलेत आणि हा अगदी माझ्या कानात ओरडतोय. समोर मैत्रिणींचा गलबला, हा का किंचाळतोय, काय लागलं?/चावलं?/टोचलं?
“अर्रे थांबा,” जोरात ओरडून सगळ्यांना गप्प केलं आणि युगकडे वळले. त्याचा हा प्रकार माझ्या चांगलाच परिचयाचा झालाय. मैत्रिणीने माझ्या गालाला हात लावला आणि मी डोळे मिटून घेतले म्हणजे मला रडू आलेय, असा अंदाज बांधून तो किंचाळला. एरवीही कोणा दोघांमध्ये चाललेली शाब्दिक बाचाबाची खपत नाही याला. याच्यासमोर खोटी मारामारी केली तरी असाच किंचाळतो. एक नंबर अहिंसावादी आहे. आतातर आईला कोणीतरी रडवलंय असं वाटत होतं म्हणून किंचाळला आणि लगेच रडका पाउट काढून धुसफुस सुरू केली. “अरे सोना काय झालं? मला कोणी नाही मारलं. हे बघ मी हसतेय, हीही..” बोलून त्याला शांत केलं. मग “अरे काकी तर आपल्याला हॅप्पी होली विश करतायत ना? हे घे, तू पण कर,” समजावत त्याच्या बोटांच्या चिमटीने बादलीतला रंग घेऊन माझ्या गालाला लावला. आणि मी बळेच खूष होऊन त्याच्याकडे बघितलं. लगेच साहेबांची कळी खुलली, बाकीच्या मैत्रिणींनीपण गाल पुढे करून त्याच्याकडून रंग लावून घेतला. मग शेजारच्या सगळ्या दादाताईंना पण त्याने असाच रंग लावला. आणि मस्त एन्जॉय केला दिवस. पण त्या दिवशीच्या या प्रकारामुळे ‘बादलीतलं चिमूटभर पाणी घेऊन समोरच्याच्या गालाला लावलं की, तो माणूस खूष होतो,’ असा काहीतरी गोड गैरसमज झालाय वाटतं त्याचा. आता रोजच त्याला अंघोळीला नेलं की, तो चिमटीने बादलीतलं पाणी घेऊन माझ्या गालाला लावतोय. आणखी किती दिवस ही अशी रंगपंचमी चालणार देव जाणे. पण मला तरी रोज त्याच्या हाताने गालाला पाणी लावून घ्यायला मजा येतेय.
@$m!

Saturday, 13 May 2017

मी एकदा हरवले तेव्हा...

मी एकदा हरवले तेव्हा...

मी तेव्हा लहान, म्हणजे चौथीत असतानाची ही गोष्ट. वार्षिक परिक्षा संपली आणी उन्हाळी सुट्टीला आम्ही सगळे मामाकडे गावी जायला निघालो. आम्ही म्हणजे मी, माझे आई-वडील, माझे  दोन्ही भाऊ आणी माझे मामा. मामा आम्हाला न्यायला मुंबईला आले होते.

उंब्रजला जाणाऱ्या एका खाजगी टुर्स च्या बसने आम्ही निघालो. त्यावेळी घाटावर काही अपघात की काय कारणामुळे गाडी बराच वेळ हळूहळू पुढे सरकत होती. ज्यामुळे उंब्रजला पोहोचायलाच आम्हाला जवळ-जवळ दुपार झाली. मला प्रवासात गाडी लागते ., निघताना काही खाल्ले असेल ते घाटातल्या नागमोडी वळणांवर आलो की अक्षरशः ढवळून निघते. गावी पोहोचेपर्यंत पोट रिकामे होईस्तोवर सगळे उलटून होते. त्यादिवशी ही असेच घडले.

गाडी एस्.टी.स्टँड पासून थोड्या अंतरावर थांबली. आमची बसमधून खाली उतरायची लगबग सुरु झाली. माझ्यात चालण्याचे अजिबात त्राण उरले नव्हते. कोणी उचलुन घरापर्यंत नेले तर बरे होईल असेच वाटत होते. पण कोण घेणार..?? मामा आणी पप्पांकडे कपड्यांच्या बँगा,आईच्या कडेवर आमचं धाकटं शेंडेफळ आणी दोन नंबर भावाने तिचा हात धरलेला. मी गुपचुप आईचा पदर धरुन तिच्या मागून चालत गाडीतून उतरले. चालताना आईला अडखळल्यासारखे झाले म्हणून ती मला रागावून म्हणाली "लहान आहेस का आता, पदर धरुन चालायला..??, सरळ चाल सोबत आमच्या.."

मी चिडून तिचा पदर सोडला आणी खाली मान घालून तिच्या मागे चालायला लागले. डोक्यात विचार सुरु होते.. ' ह्यांना कोणालाच माझी काळजी नाहिये.., मला इतकी भूक लागलीये.., रात्रभर बसून पाय दूखतायत.., चालता पण नाही येतेय पण कोणाला पर्वाच नाहीये.' आणी विचार करता करता मी जाऊन तिच्यावर आदळले. तिथे खूप गर्दी होती त्या धक्काबुक्कीत मी हरवेन म्हणून तिचा पदर परत हळुंच धरला. तिने पदर हिसकावून घेत " ये पोरी कोण गं तू..?? माझी साडी का धरलीयेस..??" विचारलं आणी मी दचकून वर मान करुन बघितलं तर ती माझी आई नव्हतीच. इतका वेळ मी दूसऱ्याच कुठल्या बाईच्या मागे चालत होते.

मी प्रचंड घाबरले "माझी आई कुठेय..? मी तिचा पदर धरला होता..." घाबरुन इकडे तिकडे बघायला लागले तर रस्त्याच्या पलीकडे मला आम्ही मुंबईवरुन आलो ती बस दिसली. मी रस्त्यावरुन धावत पलिकडे बसकडे गेले बसमध्ये चढून "आई-पप्पा" हाका मारायला लागले. मी रडत होते बघून एका माणसाने मला विचारले "तू कोण..??,कुठे राहते..??" वगैरे. मी रडत रडतच बोलले "माझी आई हरवलीये..., मी मुंबईला राहते.., आम्ही उंब्रजला आलोय... ह्याच गाडीतून आलो आत्ता...काका माझे आई-पप्पा शोधून द्या ना प्लीज्.....".

ते काका मला तिथुनच जवळच्या पोलीस चौकीत घेऊन गेले. तिथे पोलिसांना बघून मी अजूनच रडायला लागले. "अगं हे पोलिसकाका शोधतील तुझ्या आई-पप्पांना" सांगून त्यानी मला शांत केलं. पोलिस चौकी मधले पोलिस तेव्हा जेवत होते. ते आणी हवालदार मला नी त्या काकांना प्रश्न विचारायला लागले..."तुझं नाव काय ..??, कुठे राहतेस..?? सोबत कोण कोण होतं..?? घरातल्यांचे कोणाचे कपडे कोणत्या रंगाचे माहितेयत का..??" वगैरे.. मी आठवेल ते सगळं सांगितलं. "माझ्या आईने साडी नेसलीये, दोन्ही भावांनी एकसारखे कपडे घातलेत, मेहंदीच्या रंगाचे कपडे आहेत दोघांचे आणी आम्ही आत्ता उंब्रजच्या एस.टी.स्टँडला चाललो होतो." हे सगळं सांगून झाल्यावर ते काका मला तिथेच ठेऊन तिथून निघून गेले. ते पोलिस मला "भाजी चपाती खातेस का ..??, चॉकलेट खाणार का..??, बिस्किट आणू का..?? विचारुन शांत करत होते. पण मी आपलं "मला आई पाहिजे..,मला घरी घेऊन चला" हाच जप करत रडत होते. एव्हाना माझ्या आवाजामुळे तुरुंगातले कैदी पण जागे झाले होते. मी आता मला आई-पप्पा कधीच भेटणार नाहीत समजून ओक्साबोक्शी रडत होते. भूक तर मेलीच होती. ते सगळे सापडेपर्यंत मी अजिबात काही खाणार नाही असच ठरंवलं. एकदा त्या पोलिसांना ओरडलेही "तुम्हाला कळत नाहीये का..??मला माझी आई पाहिजे.., जेवण नको.".

ईतक्यात ते मघाशी गेलेले काका परत आले आणी पोलिसांना म्हणाले हिने मघाशी सांगितले तशी सारख्या कपड्यातली मुलं आणी एक बाई मी पाहिली स्टँडवर तिला दाखवून आणतो. मला घेऊन ते आणी एक हवालदार स्टँडकडे गेले. लांबूनच बोट दाखवून विचारले "बघ तेच आहेत का तुझे भाऊ ..?" मी रडु आवरत "हो काका तेच आहेत" म्हणाले आणी त्यांचा हात सोडून पळत सुटले.

आईला जाऊन मिठी मारली. "आई तू कुठे होतीस..?? मी किती शोधलं तुला ..??, किती भीती वाटली मला.." बोलत रडायला लागले. आईला कळेचना काय झाले "अगं तु मामाबरोबर गेलेलीस ना एकटी कशी आलीस..?" आणी मामा कुठेय..?" तिला वाटले मी मामांसोबत गेलीये गावात जायला जीप,वडाप मिळतेय का बघायला. आणी मामांना वाटले मी पप्पांसोबत गेलीये एस.टी. ची चौकशी करायला. एकुणच कोणालाच माहित नव्हते की मी हरवलेय. मी त्या सगळ्यांवर खुप चिडले. मी कुठे कुठे शोधलं त्यांनां..??, पोलिलचौकीत कशी गेले हे सगळं सांगितलं. आईला खुप वाईट वाटले तिच्या ओरड्यामुळे मी तिचा पदर सोडला आणी हरवले म्हणून.

मी मागे वळून ते काका आहेत का बघितलं तर काका सगळं व्यवस्थित असल्याची खात्री होईपर्यंत थांबले होते. त्या काकांनी लांबूनच मला हात करुन निरोप दिला, मोठ्याने "काळजी घ्या" बोलले आणी निघाले. मी ही हात वर करुन त्यांचे आभार मानले. आईच्या कुशीत शिरुन भावांना कवटाळुन परत रडायला लागले.
@$m!

Thursday, 4 May 2017

साला एक मच्छर

साला एक मच्छर!!!,🐝🐝🐝

सकाळी सकाळी छान कोवळं ऊन खिडकीतुन स्वयंपाकघरात डोकावत असतं. गँसवर मस्त आल्याचा चहा तयार झालेला असतो. समोरच ओट्यावर चहाचा कप त्यावर गाळणी ठेऊन तुम्ही चहा ओतायच्या तयारीत असता.

इतक्यात एक मच्छर, रात्रभर गुडनाईट पिऊन आलेल्या गुंगीतच इकडून तिकडून डुलत येतो. त्याच आलं- घातलेल्या चहाचा वाफारा घेऊन नशा घालवावी म्हणुन ओट्यावर घुटमळायला लागतो. तुमच्या एका हातात गाळणी आणी एका हातात चहापात्र असल्यामुळे तुम्ही त्याला तोंडचलाखीनेच फूss..फूsss...करुन लांब पळवता.

अर्धा चहा ओतेस्तोवर तो तुम्हाला वळसा घालुन परत येतो. तुम्ही पुन्हा त्याला तुमची भाषा समजतेच या अपक्षेने "एss.... हुssड, शूक्....शूक्, अर्रेे याssर........ जाsssना..." करत चहा गाळायचं काम अर्धवट टाकून त्याला तिथुन पळवायच्या मागे लागता.

तोही तुमच्या सोबत एक-दोन सेकंद पकडापकडी खेळून झाली की येऊन चहाच्या गाळण्यावर बसतो. त्याला फटकावायच्या हिशोबाने तुम्ही एक जोरदार रट्टा त्या गाळण्याला मारता....,कपातला चहा कपासकट कलंडतो आणी गाळण्यातल्या गरमागरम चहापुडीचा लपका तुमच्या तोंडावर (ठप्पाक)येऊन बसतो. गडबडीने ती चहापुड (लपका) तुम्ही चेहवरुन झटकता आणी अख्या स्वयंपाक घरात फरशीवर ती पसरते.

उगाच कामात काम वाढवलं म्हणुन ज्याच्यावर तुम्ही प्रचंड चिडलेले असता तो मच्छर एवढ्या सगळ्यात  हुलकावणी देत गुपचुप खिडकीतुन बाहेर पळ काढतो. and you feel yeeeewwww😖😣 मगाशी काय तुला हिब्रूत सांगत होते का मी.???
@$m!