Wednesday, 16 August 2017

गंपूच्या गोष्टी - आई होणं सोप्पं नाहीये!

गंपूच्या गोष्टी
१६ महिने

गंपूची आई....


परवाच एकीने रस्त्यावर हाक मारली "ओ गंपूची आई", "काय गं काय म्हणतोय तुझा गंपू.?" भारीच फेमस केलायस लेकाला!"."आम्हाला सगळ्यांना आवडतो हा तुझा गंपू" आमच्या पोरांचा तर फेव्हरेट झालाय."

आता लेकाचं कौतुक कोणत्या आईला नाही आवडणार. मलाही आवडलंच! खरंतर गंपूची आई होणं सोपं नाहीये तसं! म्हणजे आईचं झोपणं, खाणं, गाणं,भाजीला जाणं, अंघोळीला जाणं, साधं शु ला जाणं सुद्धा.., तिच्या लेकराच्या मर्जीवर असतं. आमच्या घरात पण सध्या गंपूचीच मर्जी चालते.

रात्री साधारण मनुष्यप्राण्याच्या झोपेच्या वेळेत, गंपूची झोपायची अजिबात इच्छा नसताना जर त्याच्यासमोर तुम्ही झोपेची आराधना करायला लागलात तर तो गपकन् तुमच्या पोटावर येऊन बसतो. समुद्राचं पाणी पोटात गेलेल्या माणसाला जसं पोटाला गचके देऊन पाणी बाहेर काढतात ना तसं जेवून टुम्म फुगलेल्या तुमच्या पोटाला गचके देऊन घोडा-घोडा खेळण्याचं अमानुष सुख हा पोरगा घेत असतो.

आपल्याच घरातल्या टॉयलेटमध्ये जाण्यासाठी तुम्ही हॉल-टॉयलेट अशा फेऱ्या घालत असता आणी सोबत हा बिलंदर मागनं-पुढनं उड्या मारत असतो. जवळपास अर्ध्या तासभर घिरट्या घालून एक संधी मिळते आणी तुम्ही तिचा फायदा घेत
टॉयलेटमध्ये शिरता. घाईत दरवाजा धडाम् करून लावून घेता आणी नेमका तोच आवाज त्याचे तुळशीपत्राएवढे कान चाणाक्षपणे टिपतात. अगदी पळभराचाही विलंब न करता राजे तडक टॉयलेट-द्वारापाशी येऊन धडकतात. सीआयडीतल्या दयालाही लाजवेल अशा धडका दरवाज्याला देऊन देऊन आतल्या कुंभकर्णासमान आईला जागं करायचंच असा चंग बांधतात. आताशा तुम्हाला या टॉयलेट-क्षेत्रातल्या ईमरजन्सी-व्हिजिट्सची सवय झालेली असतेच म्हणा. पण तरीही या सगळ्या गोष्टींचा तुम्हाला कितीही राग आला तरी तुमच्यातली मृदु मनाची आई जोकरसारखे भाव चेहऱ्यावर आणत,"ढँट्याढँ" म्हणत दरवाजा उघडते. एकुणच मज्जा आल्यासारखे खुष होऊन पोरगा टाळ्या वाजवत तुमचे स्वागत करतो. आणी तुम्हीही दिवसभरातली एक मोहीम फत्ते केल्याचा सुस्कारा सोडता.

असं म्हणतात आईचं आईपण मागून मिळत नसतं., ते स्वतः कमवावं लागतं., किती खरंय ना हे!!
तुमच्या कडल्या सगळ्या चॉकलेट्स-आईस्क्रीम वर हक्क सांगणारा बाळ जेव्हा तुमच्याघरी जन्म घेतो ना तेव्हा स्वतःसाठी आवर्जून घेतलेल्या फ्लेवर्ड आईस्क्रीम कोनाचंपण शेवटचं उरलेलं थोटुक खाऊन धन्य धन्य व्हायचं असतं. कारण आपल्याला आई व्हायचं असतं.

रस्त्यावर चालताना धुळीचा-धुराचा लोट आपल्या दिशेने येताना दिसला की आधी आपल्या नाकावर जाणारा रुमालाचा हात, आता नकळतपणे लेकाच्या नाका-डोळ्यांकडे जातो. पावसात पर्समधले पैसे, कागदपत्र भिजू नयेत म्हणून स्वतःच्या डोक्यावर ची छत्री पर्सकडे झुकती व्हायची आता तीच छत्री,.पर्स भिजून पाणी निथळत असेल तरी लेकाच्या डोक्यावरुन हटत नाही. तेव्हा आपण आई झाल्याचं कळतं.

सुगरणीचा किताब मिळवून देणारा तुमचा एखादा खास पदार्थ अतिशय मेहनतीने तुम्ही तुमच्या लेकासाठी बनवता. आणी तो फक्त जीभेच्या टोकावर टुच्चुक चव घेऊन "नाय्यी-नाय-नक्को" म्हणून सरळ धुडकावून लावतो मग अगदी किती ही विनवण्या करा. तेव्हा तुमच्यातल्या नाराजलेल्या सुगरणीला बाजूला सारून, उपाशी लेकरासाठी
पटकन त्याच्या आवडीचं काहीतरी बनवावं म्हणून पुन्हा स्वयंपाक घराकडे धावते ना.? ती खरी आई.!

तुमच्या लेकाच्या खाण्या-पिण्याच्या, उत्सर्जन प्रकियेनुसार तुम्ही स्वतःच्या खाण्याच्या वेळा प्लॅन करुन डायेट प्लॅन च्या धज्जियाँ उडवता., तरीही मातोश्री-भोजनाचा मुहूर्त साधुनच शी-कार्यक्रम करायचं ब्रीद घेऊन जन्मलेल्या लेकाला कौतुकाने न्हाऊ घालणाऱ्या आईला पाहुनच ह्या दुनियावाल्यांनी तिला देवत्व बहाल केलं असावं तर यात नवल नाही..., कारण आई होणं सोप्प नसतं.
@$m!

Friday, 11 August 2017

लिमलेट-अंकल..🍬🍬

लिमलेट-अंकल..!


कधी-कधी आर्यन दादा, रिद्धी, सौमय्या, तन्वी दिदी, ओम,साई हे सगळे संध्याकाळी युग सोबत खेळायला घरी येतात. एकदा संध्याकाळी मी सगळ्या बच्चेकंपनीला चॉकलेट्स वाटले. असेच आणले होते. लहान मुलांना असतेच ना आशा खाऊची. तर दुसऱ्या दिवशी रिद्धी खेळायला आली आणी मी कामात होते. ती येऊन मला म्हणते कशी "आंटी अगर आप मुझे चॉकलेट या और कुछ देना चाहती हो तो दे सकते हो". मी हळूच हसले आणी माझ्याकडच्या दोन लिमलेटच्या गोळ्या तीच्या हातावर टेकवल्या. दोन्ही एकदम तोंडात टाकून ती गेली परत खेळायला.

मला त्यावेळी आमच्या लहानपणीची लिमलेटच्या गोळ्यांची आठवण झाली. आमच्या सोसायटीतले एक अंकल नेहमी स्वत:कडे लिमलेटच्या गोळ्या ठेवायचे. ते दिसलेकी आम्ही गोळी हवी म्हणून मागे लागायचो. ते अंकल अभ्यासात खूप हुशार. इंग्रजी, विज्ञानातलं काहीही अडलं की आम्ही अंकलकडे जायचो. आमचा ट्युशनवाला दादा सुद्धा पंधरावी झाल्यावर पुढे काहीतरी शिकत होता तो सुद्धा अडलेलं काही विचारायला अंकलकडे यायचा.

अहो अंकल नाही.., तर ए अंकल म्हणण्याईतपत आपला वाटायचा तो. त्यांचं नाव बऱ्याचवेळा विचारलं आम्ही. "सुब्रह्मण्यम -- अमुक-- तमुक- ढमुक  असं भलं मोठ्ठं नाव सांगायचा. जे आम्हाला कधीच लक्षात नाही राहीलं. ईथे त्याच्या खोलीत एकटाच असायचा तो. कधी कोणाशी भांडण नाही, मारामारी नाही. बिनलग्नाचा होता.  उघड्या अंगावर कायम जाणवं, खाली सफेद धोतर असला वेश करुन कुठल्याशा देवाला जाऊन यायचा दररोज सकाळी. कपाळावर उगाळलेल्या चंदनाच्या दोन पट्ट्या असायच्या त्या दिवसभरात घामाने पुसुन गेल्या की एक टिक्का लावायचा. तो बाजूने गेला कि एक मंद सुवास दरवळायचा. आम्ही विचारलं की म्हणायचा "तुम लोग जैसा आर्टिफिशियल साबुण नही लगाता मैं., चंदन घिसके पुरा बॉडीपर लगानेका., फिर नहानेका., अच्छा खुशबु एकदम natural fragrance आनेका फिर."

ईथे आला तेव्हा हिंदी नव्हतं येत त्याला. त्याची मातृभाषा सोडून ईंग्रजी, फ्रेंच येते म्हणायचा . आमच्यातली द्वाड पोरं अंकलला मराठी कळत नाही म्हणून. "अंकल तू वेडा आहेस ना असं विचारायचीत.?" यावर आम्ही सगळे हसलो की अंकलपण हसायचा आणी त्या पोराच्या डोक्यावरुन हात फिरवून डोक्याचा किस घ्यायचा. पुढे तोडकंमोडकं मराठी-हिंदी शिकला तो. मग त्यावेळी कोणी त्याची अशी टिंगल केली तरीसुद्धा तो रागवायचा नाही उलट शांतपणे " no.. no body is वेडा you all are good people.,सब गॉडके बच्चे हो.. " म्हणायचा.

पुढे आम्ही मोठे झालो तसा अंकल आम्हा मुलींसमोर संकोचल्या सारखा वागायला लागला. तरुण मुली,बायकांचा चुकुन स्पर्श होईल म्हणून स्वतःला वाचवत मार्ग काढून चालायचा. आम्हा मुलांना कुठुनतरी कळलं अंकल मेंटली थोडा आजारी असतो. त्याचा खोलीत राहायचा, खायचा,कपडे लत्त्यांचा खर्च त्याची बहीण करते. आमचा विश्वास च बसेना एवढा हुशार अंकल आणी मानसिक रोगी..? त्याला त्याच्या अती अभ्यासानेच वेड लावलेलं असं कळलं. आमच्या घराच्या मागच्या भिंतीला लागून त्याची खोली. खोलीच म्हणावी लागेल कारण घर म्हणावं असं काहीच नव्हतं त्याच्या खोलीत. एक चटई, रग, चादर, आणी चारदोन कपडे एकुलतं एक पांढरं धोतर, कोपऱ्यात कुठलासा देव आणी पुजेच्या चार दोन वस्तू, आत प्लास्टिकचे पाण्याने भरलेले दोन क्यान. ते सुद्धा खाली म्युनिसिपाल्टीच्या नळावरुन भरुन आणलेले., ईथल्या पाणीपट्टीचा खर्च नको म्हणून. किचनमध्ये जुन्या स्टाईलचा स्टोव्ह् आणी एक बाटली रॉकेल एवढंच .कपड्याचा साबण, ब्रशपण नव्हता. एका फुटक्या प्लास्टिक बरणीत कपड्यांची पावडर तेवढी होती. ना लाईट, ना पंखा., घरात गेलं की कोंदट वास मारायचा.  हा विना टिव्ही घरात एकटा बसून राहतो कसा वाटायचं. गोधड्यांच्या खाली दोन जाडजूड पुस्तकं बघितली होती आम्ही.... ईंग्रजीत होती.! अंकल एका मोठ्या कंपनीत लॅबमध्ये कामाला होता म्हणे.

त्याच्याकडे एखादा साधा प्रश्न घेऊन गेलो तरी तो त्या विषयावर खूप गहन माहिती पुरवायचा. त्याचा ऐतिहासिक आणी वैज्ञानिक अभ्यास भरपूर असावा. आणी इंग्रजी वरच त्याचं प्रभुत्व आम्हा चाळकऱ्यांसाठी अभिमानाची गोष्ट होती. पण कधीतरी रात्रीच सगळं शांत झाल्यावर अचानक अंकलच्या घरातून तो एकटाच बडबडत असल्याचे आवाज यायचे. आमच्या आणी त्याच्या घराची एक भिंत कॉमन असल्यामुळे तो समोर बसवून कोणालातरी ईंग्लिश मध्ये काहीतरी समजावून सांगतोय अशी असम्बंध बडबड ऐकू यायची. मग ईकडून आम्ही भिंतीवर काठीने ठकठक केलं की पलीकडला अंकल शांत बसायचा.

आता वय वाढलं तसे डोक्यावर, दाढीवर तुरळक पांढरे केस दिसायला लागलेत पण आजही लहान मुलांना लिमलेटच्या गोळ्या वाटतो. त्याची ती नेहमीची, दाढांसहित सगळे दात दिसणारी मोठी स्माईल देतो.(आईच्या भाषेत विचकी स्माईल). घरातल्या भिंतींचे बऱ्याच ठिकाणी प्लास्टर पडून आतल्या विटा दिसायला लागल्यात. पावसाच्या पाण्याने कुजून झिजलेली लाकडी खिडकी, दरवाजा..,प्लास्टिक चा कागद,चिकटपट्या लावून त्याने स्वतःच दुरुस्त केलंय. घराच्या छपराला असलेल्या पत्र्यावर बरीच भगदाडं पडलीयेत. आधी चांगले पँट-शर्ट घालायचा अधूनमधून..., आता लुंगीवरच जुना एखादा शर्ट चढवून फिरतो. सगळे त्याला वेडा अंकल म्हणतात. पण तो तर मला सगळ्यात हुशार आणी शहाणा वाटला. 'हे विश्वची माझे घर' असल्यासारखं सगळ्यांना आपलं मानून जगणारा. रस्त्यावर च्या कुत्र्या-मांजरालाही गोंजारुन त्यांच्याशी प्रेमाने गप्पा मारणारा शहाणा अंकल.
@$m!

Tuesday, 8 August 2017

माझी खवय्येगिरी - फोडणीची रवा इडली

फोडणीची रवा इडली



१.)*इडली मिश्रण:
२ वाट्या रवा,
१ वाटी दही,
२-३ चमचे तूप,
२ हिरव्या मिरच्या बारीक चिरलेल्या,
१ टीस्पून किसलेलं आलं,
२-३चमचे किसलेलं गाजर (ऑप्शनल),
१०-१२ काजुचे मध्यम आकाराचे तुकडे,
मीठ चवीनुसार
चिमूटभर खायचा सोडा

*फोडणीसाठी:
२ चमचे तेल,
१ टीस्पून मोहरी,
१ चमचा चिरलेला कढीपत्ता,
चिमूटभर हिंग,


२.) *चटणी साहित्य:
१वाटी खोवलेला नारळ,
२चमचे चिरलेली कोथिंबीर,
२ चिरलेल्या हिरव्या मिरच्या,
१चमचा डाळे,
२-३पाकळ्या लसूण,
१ टिस्पून किसलेलं आलं,
मीठ चवीपुरतं

*फोडणीसाठी तेल
१टिस्पून मोहरी,
२ चिमूट जिरे,
१ चमचा चिरलेला कढीपत्ता,

कृती : कढईत २चमचे तूप टाकून रवा खरपुस भाजून घ्या. रवा काढून इडली मिश्रणासाठीच्या पातेल्यात काढून घ्या. त्याच कढईत एक चमचा तूप घालून काजुचे तुकडे तळून घ्या. मग तेही पातेल्यात टाका. एका कढेलीत फोडणी तयार करुन ती या मिश्रणात ओता. आता क्रमाने दही, गाजर,आले,मीठ, मिरची घालून मिसळा गरज असल्यास एकाध चमचा पाणी घाला आणी २० मिनिटे बाजूला ठेवून द्या. तोपर्यंत चटणीची तयारी करुन घ्या. चटणी साहित्यात दिलेल्या सर्व गोष्टी एकत्र मिक्सरवर फिरवून घ्या, आवश्यकतेनुसार पाणी घालून नीट वाटून घ्या. मग एका भांड्यात फोडणी तयार करुन त्यात ही चटणी टाकून अर्ध्या एक मिनिटात गॅस बंद करा.

आता इडली मिश्रणाकडे वळा. मिश्रण व्यवस्थित मुरलेलं असेल एकदा मिश्रणाची कंसिस्टंसी चेक करुन आवश्यक वाटल्यास एक दोन चमचे पाणी घाला. दूसरीकडे इडली भांड पाणी घालून गॅसवर चढवा. आता या इडलीमिश्रणात सोडा घालून चमच्याने हलकेच मिसळून घ्या. इडलीपात्राला डिशला तेल लावून घ्या. तोवर सोड्याचं मिश्रणातलं काम सुरु झालेलं असेल. इडली १०-१२ मिनिटे मिडियम फास्ट गॅसवर वाफवून  चटणी सोबत सर्व्ह करा.
@$m!

Tuesday, 1 August 2017

गंपूच मनोगत २

गंपूचं मनोगत २


या आईने ना सगळ्यांना माझी मोदकाची गोष्ट सांगितली ना म्हणून सगळे हसतात मला. उग्गाच मला खादाड आणी हावरट-बिवरट बोलतात. पण मी अजिबात नाहीये हा तसा. उलट कधी कधीतर मला मुडच नसतो जेवायचा. पण ह्या आईला कोण सांगेल.? सारखीच नुसती भाजी-चपाती नाहीतर वरणभात घेऊन मागे लागते माझ्या. मी ना आर्यन दादाच्या घरी जाऊन लपलो, तरी ती शोधून काढते मला. आता नाही आवडत मला असलं जेवण. मला नां  चपाती बरोबर मुरांबा, तूप-साखर, हलवा, शिकरण, बासुंदी, श्रीखंड असं छान-छान सगळं खायला आवडतं.  पण आई मला रागावते नुसती..,बोलते तु खुप गोडखाऊ झालायस, सारखं गोड खाऊन पोटात किडे होतील. मी बिचारा लहान म्हणून असं काहीही बोलतात  मला. असं कधी होतं का.?? पोटात किडे बिडे.? उगाच घाबरवते ना आई. रोज ते ओवा/बडीशेप घातलेलं ईईई... गरमपाणी प्यायला लावते. काल मामा तर आईला म्हणाला "तायडे तुझा पोरगा शेरडीगत शेलकं खायला शिकलाय "  😢. म्हणजे काय ते मला नाही कळलं पण ते ऐकलं आणी आईला अचानक काय झालं काय माहीत लगेच मला हाताला पकडून एका जागी बसवून जबरदस्ती सगळा वरणभात भरवला. खूप-खूप राग आला मला दोघांचा.😫

आई फारच badgirl सारखी वागते आता. मला कधीकधी धमकी सुद्धा देते- डॉक्टर काकांकडे नेईन, ईंजेक्शनच द्यायला सांगेन म्हणून. तसं ते खोटं-खोटं असतं मी मनावर नाही घेत. पण परवा तर ती खरंच डॉक्टर कडे घेऊन गेली मला. दोन-दोन ईंजेक्शन दिले उगाच. मी कित्ती रडलो माहितेय. त्यादिवशी सकाळीच माझे लाड करत म्हणाली होती मला "बाळ माझं मोठं झालय आता, दीड वर्षांचा झाला तू शोना". मला वाटले मी परत मोठा झालोय म्हणजे बड्डे करणार माझा. मला खूप सारा केक,आईसक्रीम खायला मिळणार. पण हिने तर मला ईंजेक्शन दिले . किती दुखलं मला. जागेवरून हलता सुद्धा येत नव्हतं. डोकं ,हात,सगळं 'हाह्' (भाजत होतं) वाटत होतं. आमच्या इथल्या चिंटू (कुत्रा) च्या पायाला बाऊ झालेला तेव्हा तो चालायचा ना तसाच मी चालत होतो. आईतर खूपच दुष्ट वागत होती, सारखा तो डेंजर बर्फ आणून पायाला लावायची. जोरात भाजतो तो बर्फ लावल्यावर, मी चिडून तिला चावलो जोरात आणी कट्टी च घेतली तिच्याशी  तरीसुद्धा जबरदस्ती मला ओढत घरात फेऱ्या मारायला लावल्या. नाहीतर पाय आखडेल म्हणे. नंतर बिचारा मी नुसतं गरिबागत ऊशीवर डोकं ठेऊन झोपलो होतो ., म्हणजे असं आईच पप्पांना फोनवर सांगत होती ते मी ऐकलं. तर मी तसा पडून होतो इतक्यात मला शी-शी झाली म्हणून मी आईला "यायी" "दाई" म्हणून एवढ्या हाका मारल्या पण आई नुसतीच "हो आले...रे" "थांब रे जरा शोन्या" करत परत-परत तिथेच थांबायची. कित्तीतरी वेळ झाला तरी मी तसाच ऊशीवर डोकं ठेवून भुंडु वर करुन बसलो होतो. मग आल्यावर बघितलं., मी शी-शी करून ठेवलीये तरी मला नाही ओरडली. कारण मी आजारी होतो ना. उलट "अरे देवा तुला शी-शी झाली म्हणून बोलवत होतास.? सॉरी रे बबड्या,मला वाटलं तुला दुखतंय म्हणून मला हाका मारतोयस." म्हणाली आणी पापु घेतला माझा. मला ना खरंच खूप खूप खुपच आवडली तेव्हा आई.

@$m!

Monday, 17 July 2017

पाल........

पाल.......

भीती मनात असतेच नेहमी पण जोवर डोळ्यांना दिसत नाही तोवर आपण नाहीच घाबरत. आज दिसली मला ती स्वयंपाक घरात खिडकीच्या एका कोपऱ्यात. तिचे चमचमणारे डोळे माझ्यावरच रोखलेले. राखट पिवळसर,शेवाळी रंगाचा तो बुळबुळीत प्रकार पाहून शिसारीच आली मला.

पावसाचे दिवस, लाईट्स गेलेत. बाहेर मळभ दाटून आलेलं. भर दिवसा घरात काळाकुट्ट अंधार भरुन राहिल्या सारखा. मस्त पांघरून घेऊन गुडुप झोपावंसं कितीही वाटलं तरी आजची दिवसाभरातली कामं करणं भाग आहे. खिडक्या दरवाजे उघडून घरात प्रकाश झाला कि कंटाळा जाईल आपोआप म्हणून खिडकी उघडायला गेले तर समोरच ही बया. तिला बघून झोपच उडाली. आज तर सकाळपासून खिडकी उघडलीच नव्हती. म्हणजे कालच दिवसाभरात कधी तरी एन्ट्री झाली असणार या मॅडमची. रात्री घरभर फिरून मग ही जागा लपण्यासाठी फायनल केली असणार. असो पण आता दर्शन दिलय म्हटल्यावर तिला तिथून हुसकावून लावायची जबाबदारी माझीच. स्वंयपाक करतानाच पटकन पडली खाली गॅसवर तर प्रॉब्लेम.

खिडकीचं दार उघडून हातात झाडू घेऊन तिला हाकलवायचा कार्यक्रम सुरु केला. पण ती ढिम्म् हलेल तर शप्पथ. जरावेळाने सरपटत थोडं पुढे येऊन मान वर उचलून गळ्यातले गलगंड हलवून, शेपटी वळवळुन मला खुनशी नजरेनं पहायला लागली. जोरात चुक् चुक् चुक् करत मला आव्हान दिलं. मी तिला झाडूत पकडून खिडकीतून बाहेर टाकावं म्हणून प्रयत्न केला. तशी तिने झाडूवरच टुणकन उडी मारुन सळसळ करत माझ्याकडे यायला लागली. घाबरून झाडू माझ्या हातातून गळून पडला. आणी मी  बाहेरच्या रूमकडे पळाले. ती झाडूवरुन घसरुन किचन सिंकमध्ये पडली. आता तिकडे सिंकमध्ये ती उड्या मारत होती आणी ईकडे तिच्यापासून दहा फुटांवर घाबरून थरथरत मी ही उड्या मारायला लागले. मागे एकदा असाच प्रकार घडलेला. सकाळचा डबा बनवायला स्वयंपाक घरात गेले तर तिथे पाल. अहोंना उठवून पाल घालवायला सांगितले तेव्हा ती पळत पळत माझ्या पायाकडे आली . मला घाबरून रडू कोसळले आणी मला असं रडताना बघून अहोंना हसू फुटलेलं. आज तर एकटीच होते मी.

जरा वेळाने थोडी हिम्मत करून झाडू सिंकमध्ये ढकलला तिला बाहेर येता यावं म्हणून. तशी ती वेगाने सळसळत झाडूवर चढली. आणी कट्यावरुन खाली जमीनीवर पडली. मी जवळपास किंचाळतच धूम ठोकली. ते डायरेक्ट  हॉलमधल्या बेडवर जाऊन उभी राहिले. ती घाबरून टॉयलेटमध्ये पळाली. मग मी धीर करुन गेले टॉयलेटकडे. ती भिंतीवर चिकटून शेपटी हलवत होती. हळुच टॉयलेट ची खिडकी उघडून तिला तिथून हुसकावून लावलं. आणी काचा लावून मग दरवाजा बंद केला.

हुश्श्श्श सुटले एकदाचे. किती दमवलं त्या पालीने. या सगळ्या गोंधळात स्वयंपाकाचे तीन-तेरा वाजलेत. आणी फायनली खिचडीभातावर दुपारचं जेवण आटोपलं. टॉयलेटमध्ये एक नजर टाकावी म्हणून गेले. तर बाई खिडकीच्या काचेवरच ठाण मांडून बसल्यात. 😣😣

@$m!

Friday, 7 July 2017

माझी खवय्येगिरी - मसाला ढेबऱ्या

मसाला ढेबऱ्या..


ढेबरी साहित्य : थालीपीठ भाजणी दोन वाट्या, एक कांदा बारीक चिरलेला, आले-मिरची-लसूण पेस्ट एक चमचा, बडीशेप-धने पावडर एक चमचा, गरम मसाला पावडर एक टीस्पून, कोथिंबीर बारीक चिरलेली दोन चमचे, हळद पाव चमचा, मीठ, तेल,पाणी अंदाजाने.

सजावटीसाठी : बारीक चिरलेला कांदा, चिरलेला टॉमेटो, चिरलेली कोथिंबीर, दोन चमचे बटर, चीज क्युब, टोमॅटो केचअप.

कृती : ढेबरी साहित्यातले सर्व पदार्थ एकत्र करून कणकेसारखा(किंचित घट्ट) गोळा मळून घ्या.एका प्लास्टिक पिशवीवर  हलक्या हाताने, ढेबरी(थालीपीठ पेक्षा किंचित जाड) थापायला घ्या. एक एक ढेबरी थापत थापतच तव्यावर किंचित तेला वर भाजायला घ्या. गावी चुलीतल्या निखाऱ्यावर भाजलेली ढेबरी उत्कृष्ट लागते. दोन्ही बाजूने खरपूस भाजलेल्या ढेबऱ्या डीशमध्ये काढून घ्या. त्यावर एका बाजूला बटर लावून मग कांदा,टोमॅटो, कोथिंबीर घालून सजावट करा. सर्वात शेवटी, केचअप आणी चीज किसून घाला. आणी सर्व्ह करा. It's yummy👌👌.  लहान मुलांसाठी परफेक्ट पौष्टिक पिझ्झा.

@$m!

Wednesday, 5 July 2017

गंपूच्या गोष्टी - गंपूचं मनोगत (भाग१)

गंपूच्या गोष्टी
वय १७ महिने

गंपूचं मनोगत- भाग १

या आई-पप्पांना ना काही कळतंच नाही, नुसतं मला ओरडतच असतात. मी तरी कित्ती गुणी बाळासारखा वागतो, आईला पप्पांना कित्ती मदत करतो माहितेय का..? तरी सुद्धा नेहमी मला ओरडाच बसतो.

एकदा ना मला खुप-खुप भूक लागली होती. तर मी स्वयंपाकघरात गेलो. आई कामात होती.,नेहमीच असते. मी आता मोठा झाल्यापासून माझ्यासाठी वेळच नसतो तिच्याकडे म्हणून माझा मीच खाऊ शोधला, किसलेल्या नारळाचं ताट तिथेच खाली ठेवलेलं तिने, मी फक्त थोडसंच, दोन मुठी खोबर घेतलं आणी बाहेर आलो, खाताना एकदम थोडुसंं सांडलं, आता मी छोटा बाबु आहे ना मग खाऊ खाताना सांडतो कधीतरी. पण मी खाली सांडलेला खाऊ अज्जिबात उचलून खाल्ला नाही. आई बोलते खाली सांडलेला खाऊ शी-शी झालेला असतो. मग मला अजून खाऊ पाहिजे होता. मी परत आत खोबरं आणायला गेलो तर आईने ताट उचलून कट्ट्यावर ठेवलं. मी कट्ट्यावरचं ताट ओढायला गेलो आणी त्या ताटाने पटकन उडीच मारली. ते धाssडकन् खाली पडलं. सगळं खोबरं खाली सांडलं. कित्ती कित्ती ओरडली मला आई.😭😭😭

मला खूपच रडू आलं म्हणून मी तिला मिठी मारली तरी तिने मला उचलून सुद्धा नाही घेतलं. आणी ती ते शीशी झालेलं खोबरं ताटात परत भरत होती. मी बोललो तिला खाली सांडलेलं नको घेऊ पण तिला माझी भाषा कळतच नाही कधी. मी एवढा लहान तरी शिकलो तीची भाषा मग तिने पण नको का शिकायला माझी भाषा? आता मी हुशारच आहे म्हणून जरा लवकर शिकलो. तिला थोडा वेळ लागेल पण शिकेल ना हळुहळु. नाही शिकली तर उगाच कम्युनिकेशन गॅप होईल ना आमच्यात..? एकतर ती आहे नाईनटीज् ची आणी मी मिस्टर २०१६..., It's a big generation gap you know.

त्यादिवशी पप्पा पण मला रागावले.., मी पाण्याच्या कळशीत हात घातला म्हणून. मला तहान लागली होती हो, म्हणून मी पाणी प्यायला गेलेलो. मला माहितेय आई माझ्यासाठी एका छोटुशा कळशीत पाणी भरुन ठेवते. ते पाणी फक्त मलाच देते ती. उगाच एवढ्याशा कामासाठी तिला कशाला डिस्टर्ब करु म्हणून मीच आधी कळशीवरचं झाकण काढून नीट बेडवरती नेऊन ठेवलं मग ग्लास कळशीत जातच नव्हता म्हणून कळशीतलं पाणी हातानेच काढत होतो. नेमकं तेवढंच पप्पांनी बघितलं आणी मला ओरडले.

आईने लगेचच मला माझ्या फेव्हरेट ग्लासातून पाणी आणून दिलं. मी आता छोट्या बाळासारखं बाटलीतून पाणी नाही हा पित. I am a big boy now and also I am very responsible person ☺. म्हणूनच मला आठवलं मगाशी कळशीवरचं झाकण लावायचं राहून गेलय. मी फक्त तेवढंच करायला किचनमध्ये गेलो. तरी पप्पा लगेच माझ्या मागून तिथे आले. मला गणपती बाप्पा सारखं उचलून घेऊन हॉलमधल्या बेडवर आणून टाकलं. बोलले "आता खबरदार इथुन हललास तर..". मलातर  रडुच आलं खुप, तरीपण मी तेव्हा हळुहळु मनातल्या मनात रडत होतो.😢😢 पण कधीकधी मनातला रडायचा आवाज थोडासा येतोच ना बाहेर..?
क्रमशः......
@$m!