Saturday, 24 June 2017

गंपूच्या गोष्टी - गंपूबाळ आणी उकडीचे मोदक

युग(गंपू)
वय: १५ महिने

गंपूबाळ आणी उकडीचे मोदक



आज अंगारकी चतुर्थी!.
गणपती बाप्पासाठी मी खास उकडीचे मोदक बनवायला घेतलेत. तशी उकडीच्या मोदकांची माझी पहिलीच वेळ, मला गव्हाचे तळणीचे मोदक करायची सवय कारण आईकडे तेच असायचे. मी ही तेच करायला शिकले मग तिच्याकडून. 

गंपूला सांभाळून त्यात पहिल्यांदाच ह्या मोदकांचा प्रयत्न त्यामुळे सकाळीच स्वयंपाक झाला की तयारीला लागले. सारण बनवुन घेतले. आणी आधी गंपूला अंघोळ घालून झोपवले. हो!कारण त्याशिवाय मला काही शांतपणे ती उकड करायला मिळणारच नव्हती. उकड झाली की मी पीठ मळुन मोदक बनवायला घेतले. इतक्यात गंपूशेठ उठले. दिवसा त्याची झोप कमीच, अगदी वीस-एक मिनिटांची.   स्वारी ऊठून स्वयंपाक घरात आली आणी काय आश्चर्य..??,माझ्या नेहमीच्या अपेक्षेप्रमाणे तो आज अजिबात रडला नाही की मला येऊन मिठी मारली नाही. उलट शांत माझ्या बाजुला उभा राहुन बघत होता की मी काय करतेय.

पण गंप्याची शांतता म्हणजे वादळापुर्वीची शांतता. ती सुद्धा अर्ध्या-एक मिनिटांची. तेवढ्या अर्ध्या मिनिटात त्याने उकडीचा मळलेला गोळा नीट निरखून घेतला. मी कसा त्यातला छोटासा भाग काढुन उंड्यात सारण भरतेय वगैरे त्याने बरोबर लक्षात ठेवले.

आणी आता गुडबॉय बनायचं असेल तर आईला मदत करणे कर्मंप्राप्त आहे वगैरे विचार करुन त्याने त्या उकड-गोळ्याचा हातात मावेलसा गोळा त्याच्या चिंटुकल्या बोटांनी तोडला. मी त्याच्या हातातून तो कसाबसा काढून घेतला तर तो लगेच सारणाच्या भांड्याकडे वळला. तो स्वतः त्यात हात घालणार त्यापेक्षा मीच त्याला चिमुठभर सारण खाऊ घातले. आता चिमट-चिमट सारण एकदा झालं, दोनदा झालं, तीनदा दिलं तरी हा पोरगा तिथून हलेना. दूधा-दह्याला चटावलेल्या बोक्यागत आपला सारणाच्या भांड्यावरच याचा डोळा. 

ईथे काही मनासारखी डाळ शिजेना तर ह्याने मोदकाकडे त्याची गाडी वळवली. "अरे बाळा थांब ते वाफवायचेत" म्हणेस्तोवर त्याने रट्टा देऊन एक मोदक चेपवलाच. मला कळुन चुकलं माझ्या मोदकांच आता काही खरं नाही. मी सगळं मोदकाच साहित्य ऊचलुन किचनकट्टयावर ठेवलं. गंपूच्या हातात खेळायला काहीतरी देऊन मी माझं काम परत करायला घेतलं . 

पण शांत बसेल तो गंपू कुठला..??
थोड्यावेळाने हे नुसतीच लुडबुड मंडळाचे धडाडीचे कार्यकर्ते आले परत लुडबुडायला. किचनकट्टयाला धरुन टुणुक-टुणुक उड्या मारायला लागले. खाली उभा राहून च कट्ट्यावर कडेला दिसेल ते ओढायला सुरुवात झाली. माझं मोदकांच काम जवळजवळ झालेलंच. मोदक वाफवायला ठेवले आणी त्याला त्याचा वरणभात खाऊ घातला.

 रात्री नेवैद्य दाखवायला अवकाश होता. तरी मी पुजेची सगळी तयारी करुन ठेवली. आम्ही देवाऱ्यासमोर बसलेले दिसलो की हा देवाऱ्यातली घंटा घ्यायला धावतो. देवाच्या खोलीत त्याने माझ्या हातात मोदकाने भरलेलं ताट बघुन डोळे मोठ्ठे केले. मी ताट खाली देवाऱ्यासमोर ठेवलं तसा हा तिथे गिरट्या घालायला लागला. कधी चांस मिळतोय आणी मी मोदकाच्या ताटाला खो घालतोय असं झालं त्याला. जरा माझं लक्ष दुसरी कडे गेलं की हा हळुच मोदक घ्यायला जायचा. त्याला मग थोडंसं दटावलंच "हा खाऊ देवबाप्पाचा आहे, तुला तुझा मोदक देते पण ह्याला अजिबात हात नाही लावायचा." त्याच्या साठी जास्तीचे मोदक ठेवले होतेच मी. त्यातलेच दोन मोदक डिशमध्ये काढून दिले. ते पटकन ऊचलुन दोन्ही हातात एक -एक मोदक घेऊन हा असा बाहेर पळाला जसे काय मीच दिलेले ते मोदक त्याच्याकडून परत हिसकावून घेणार होते मी. 

बाकी अहोंच म्हणनं पडलं मोदकाला सारण जरा कमीच झालं पण हरकत नाही पहिला प्रयत्न बऱ्यापैकी चांगला होता. 

@$m!

Wednesday, 21 June 2017

गंपूच्या गोष्टी - गंपूचा योगाभ्यास

'युग' गंपू
वयवर्ष - १२ महिने

*गंपूचा योगाभ्यास*

४ महिन्याचा असताना त्याला कुणा नावडत्याच्या/अनोळख्याच्या मांडीवर दिले कि तो एकतर तुमच्या कानठळ्या बसाव्या इतक्या मोठ्याने रडा/ओरडायचा किंवा मांडीत झोपवल्या ठिकाणीच जमेल तेवढं अंग उचलून उसळ्या मारुन 'बॉडी स्ट्रेच' सुरु करायचा.

मग हळुहळु पायाची बोटं तोंडात जातील अश्या पद्धतीचं 'पवनमुक्तासन'(बंदिस्त पवन----मुक्त करणारं हेच ते आसन) जमायला लागलं.

पुढे बाळ रांगायला लागलं. पाय दुखलेकी 'वज्रासन' करायला लागलं.
आवडत्या गाण्यांवर 'बटरफ्लाय योगा'ला आपसुकच अंगीकारलं. बसल्याजागी 'बेलीडान्स',बटकडान्स'पण होऊन जातो कधीमधी....

आता कुठल्याही आधाराशिवाय उभं रहायची मजा घ्यायला लागलाय. उभा राहून दोन्ही हातांची एकमेकांशी घट्ट युती करुन पाय जमीनीवर रोवायचे. समोरच्याला "बघारे मी उभा राहिलोय"च्या आविर्भावात ओरडून आपल्याकडे बघायला लावायचं. आणी आपण त्याच्याकडे बघून "अजून गडी डुलतोय" म्हणेपर्यंत याने उत्साहात 'ताडासन' करायला जायचं नी धपकन् खाली पडायचं.

सकाळी उठताना 'सुर्यनमस्कार' असतोच तसाही.,
आणी ...........'शवासन'..??
ते तर दिवसा-रात्री, केव्हाही....कुठेही...चालतंय की...!!☺

एकूणच योगाभ्यास बरा चाललाय माझ्या लेकाचा.
@$m!

Wednesday, 14 June 2017

अनुभवाची फजिती - कोंबडीचे भूत !(२०१४)

अनुभवाची फजिती  - कोंबडीचे भूत !(२०१४)

"तर ईथे उपस्थित माझ्या सर्व मिञ मैञिणींना माझा नमस्कार! बंधू आणि भगिनींनो......." ही अशीच काहीशी सूरूवात करण्याचा बेतात होते मी .........पण लक्षात आले मी ईथे अनुभव लिहायला आलेय .

असो ,
हि गोष्ट फार फार वर्षापूर्वीची अजिबात नाही,अगदी कालच्याच धूलवडीची आहे ... मी मूळची सातारची असल्यामूळे मलाही धूलवडीला कोंबडीवडयांचे, मटण वडयांचे भारी आकर्षण! कारण ते खाण्याइतकेच बनविण्याचेही वेड मला आहे. पण हयावेळी असे काही घडेल याची मला मूळीच कल्पना नव्हती

आज धूलीवंदन., "कोंबडीवड्यांचा घाट घातलाय खरा...., पण मला खाली बिल्डींग च्या मिञमैञिणींसोबत रंगपंचमी  खेळायला ही वेळ काढायला हवा.." असे म्हणून जरा लवकरच उठून तयारीला लागले. बाबांनीही बाजारात आज लवकर जाऊन चिकन आणले. "आज खूप गर्दी होती बाजारात, बरे झाले लवकर गेलो ते..." असे म्हणत म्हणत बाबा किचनमध्ये आले आणि चिकनची पिशवी माझ्या हातात दिली. मी ती तशीच एका भांड्यात ठेऊन भांडे बाजूला सरकवले ,म्हटले हातातले काम आधी संपवावे .

बाबा चिकन घेऊन येई पर्यंत मी वडयांचे पिठ भिजवून ठेवले होते. आणि आता चिकन साठी आले-लसूण पेस्ट हवी म्हणून किचनकट्यावर एका ताटात लसूण घेऊन सोलत उभी होते
तितक्यात ....
एक आवाज आला.."कर्र....-कोकsक्"....मी दचकले........खरे तर दचकण्याइतके काही विशेष नव्हते त्या आवाजात......पण तरीही मी घाबरले..., कारण तो आवाज साधारणतः कोंबडीच्या आवाजासारखा होता.

मला वाटले मला भास होतोय म्हणून मी पून्हा लसूण  सोलायला वळले....... तर पून्हा तेच😰....... आता माञ चांगलीच घाबरले. कारण ह्यावेळी पक्क् झालं, तो आवाज कोंबडीचाच आहे आणी मघाशी आणलेल्या पिशवीतून येतोय.

मी हळूच त्या चिकनच्या पिशवीकडे पाहिले......... आणि मनात एक विचार आला 'कोंबडी अजूनही जिवंत आहे की काय??'....😨😰😱
इतक्यात परत एकदा आवाज आला........"कक्-कोउऊ-कर्र.."
ह्यावेळचा आवाज फार केविलवाणा वाटला........जणू काही ती कोंबडी फार दूःखात विव्हळतेय.......😢. मला दरदरून घाम फूटला. घामाचा एक थेंब कपाळावरून घरंगळत खाली हातावर पडला. पण तो पुसायची हिम्मत नव्हती होत कारण मी थोडीही हालचाल केली की लगेच ती कोंबडी आवाज देई. जणूकाही त्या पिशवीतून ती माझ्या वर नजरच ठेवत होती आणि तिला मारण्याची शिक्षा ती मला सूनावणार होती..

 उगाच वाटलं " भारी हौस फिटणार आज चिकनची ...मला मृत्यूदंड वगैरे द्यायच्या तयारीत तर नाही ना ही ??" छे छे हे कसं शक्य आहे??.... मूळात मी अशी कल्पना करूच कशी शकते??...हा भुताटकी ग्रुपवरआल्याचा परिणाम तर नाही ना??....की मग मी नुकताच हा ग्रुप जॉइन केल्याचे एखाद्या भूताच्या लक्षात आले असेल....आणि आता हिला ही आपण दर्शन द्यावे असे त्या भूताने ठरवले असेल??...का ती कोंबडी खरंच अजून जिवंत आहे???..... की हा कोंबडी चा आत्मा वगैरे आहे??????"😰😰

😩बस्स्स्स....देवा किती रे हे प्रश्न?"...असे म्हणत मी मागे सरकुन किचनच्या कट्याला टेकले..तर पून्हा तोच आवाज... पण ह्यावेळी तो माझ्या मागच्या बाजूने आला...दचकून जवळ जवळ उडालेच मी.......तर माझ्या मागचे मी लसूण सोलत असलेले ताट कट्याच्या कडेवरून सटकन घसरून कटयाच्या पृष्ठभागावर किंचितसे आपटले किंवा मटकन बसले असे म्हणा हवे तर....आणि घाबरून अर्धी झालेली मी अचानक हसायलाच लागले...हसण्यासारखेच होते तेे.

मला माझ्या मघाशी पडलेल्या प्रश्नांचे असे काही उत्तर मिळेल हे अपेक्षितच नव्हते........मगासपासून ज्या आवाजाने मला इतके घाबरवले तो आवाज ह्या ताटामूळेच येत होता😆😆..... ते ताट कट्याच्या कडेवर थोडे तिरकस बसले होते.... आणि दर वेळी माझा हात लागताच ते काहीसे घरंघळत खाली सरकायचे...आणि त्याचवेळी त्या घर्षणातून "कर्र-कक्, कक-कोउ-कर्र" हा ध्वनी उत्पन्न ह्वायचा.

हूश्श् श्श ......जिव भांड्यात पडला माझा.....एवढा वेळ चाललेला भितीदायक प्रकार अचानक वेगळ्या वळणावर येऊन थांबला....म्हणून हसू येत होते. पण हा साधा सरळ प्रकार आधीच का नाही लक्षात आला??? भूताचा अनूभव मला कधीच नाही आला ......मग तरीही ह्या आवाजाला मी इतकी का घाबरले??..... माझ्या कल्पनेच्या जगात ह्या भूतांनी कधीपासून स्थान मिळवले??.........आणि मला जर कळलेच नसते की हा आवाज नक्की कशाचा आहे.....तर मी चिकन बणवायचे  सोडलेच असते का??.....की कदाचित कोंबडी ह्या प्रकारापासूनच चार हात लांब राहीले असते??...आता ही नवीन प्रश्नावली..??

तर ही होती कथा माझ्या पहिल्या-वहिल्या भूतानुभावाच्या फजितीची !!
@$m!

Wednesday, 24 May 2017

गंपूच्या गोष्टी - गंपूची रंगपंचमी



गंपू (वय - १३ महिने)
धुळवडीला शेजारणीने तिच्या मुलाकडे रंगाची पुडी मागितली. त्याने सरळ रंगांच्या पुड्या ठेवलेली एक छोटी बादली तिला आणून दिली. तिने त्या बादलीतला एक रंग चिमूटभर घेतला आणि माझ्या गालाला लावला. मग बाकीच्या शेजारणीपण धावत आल्या. त्यातल्या एकीने एक पुडी बादलीत पालथी केली, त्यात थोडे पाणी मिसळले आणि तो रंगीत चिखल मला लावला. बाकीच्यांनीही परत एकदा चिमूट-चिमूट घेऊन हातभार लावला.
आता हा सगळा प्रकार झाला आमच्या चिरंजीवांसमोर; ज्यांना आधी वाटलं की, या सगळ्या काकी मिळून आईला मारतायत. म्हणून हा लागला जोरात किंचाळायला. एकतर मी याला कडेवर घेऊन उभी, त्यात मैत्रिणी रंग लावतायत तो डोळ्यात जाऊ नये म्हणून मी डोळे बंद केलेत आणि हा अगदी माझ्या कानात ओरडतोय. समोर मैत्रिणींचा गलबला, हा का किंचाळतोय, काय लागलं?/चावलं?/टोचलं?
“अर्रे थांबा,” जोरात ओरडून सगळ्यांना गप्प केलं आणि युगकडे वळले. त्याचा हा प्रकार माझ्या चांगलाच परिचयाचा झालाय. मैत्रिणीने माझ्या गालाला हात लावला आणि मी डोळे मिटून घेतले म्हणजे मला रडू आलेय, असा अंदाज बांधून तो किंचाळला. एरवीही कोणा दोघांमध्ये चाललेली शाब्दिक बाचाबाची खपत नाही याला. याच्यासमोर खोटी मारामारी केली तरी असाच किंचाळतो. एक नंबर अहिंसावादी आहे. आतातर आईला कोणीतरी रडवलंय असं वाटत होतं म्हणून किंचाळला आणि लगेच रडका पाउट काढून धुसफुस सुरू केली. “अरे सोना काय झालं? मला कोणी नाही मारलं. हे बघ मी हसतेय, हीही..” बोलून त्याला शांत केलं. मग “अरे काकी तर आपल्याला हॅप्पी होली विश करतायत ना? हे घे, तू पण कर,” समजावत त्याच्या बोटांच्या चिमटीने बादलीतला रंग घेऊन माझ्या गालाला लावला. आणि मी बळेच खूष होऊन त्याच्याकडे बघितलं. लगेच साहेबांची कळी खुलली, बाकीच्या मैत्रिणींनीपण गाल पुढे करून त्याच्याकडून रंग लावून घेतला. मग शेजारच्या सगळ्या दादाताईंना पण त्याने असाच रंग लावला. आणि मस्त एन्जॉय केला दिवस. पण त्या दिवशीच्या या प्रकारामुळे ‘बादलीतलं चिमूटभर पाणी घेऊन समोरच्याच्या गालाला लावलं की, तो माणूस खूष होतो,’ असा काहीतरी गोड गैरसमज झालाय वाटतं त्याचा. आता रोजच त्याला अंघोळीला नेलं की, तो चिमटीने बादलीतलं पाणी घेऊन माझ्या गालाला लावतोय. आणखी किती दिवस ही अशी रंगपंचमी चालणार देव जाणे. पण मला तरी रोज त्याच्या हाताने गालाला पाणी लावून घ्यायला मजा येतेय.
@$m!

Saturday, 13 May 2017

मी एकदा हरवले तेव्हा...

मी एकदा हरवले तेव्हा...

मी तेव्हा लहान, म्हणजे चौथीत असतानाची ही गोष्ट. वार्षिक परिक्षा संपली आणी उन्हाळी सुट्टीला आम्ही सगळे मामाकडे गावी जायला निघालो. आम्ही म्हणजे मी, माझे आई-वडील, माझे  दोन्ही भाऊ आणी माझे मामा. मामा आम्हाला न्यायला मुंबईला आले होते.

उंब्रजला जाणाऱ्या एका खाजगी टुर्स च्या बसने आम्ही निघालो. त्यावेळी घाटावर काही अपघात की काय कारणामुळे गाडी बराच वेळ हळूहळू पुढे सरकत होती. ज्यामुळे उंब्रजला पोहोचायलाच आम्हाला जवळ-जवळ दुपार झाली. मला प्रवासात गाडी लागते ., निघताना काही खाल्ले असेल ते घाटातल्या नागमोडी वळणांवर आलो की अक्षरशः ढवळून निघते. गावी पोहोचेपर्यंत पोट रिकामे होईस्तोवर सगळे उलटून होते. त्यादिवशी ही असेच घडले.

गाडी एस्.टी.स्टँड पासून थोड्या अंतरावर थांबली. आमची बसमधून खाली उतरायची लगबग सुरु झाली. माझ्यात चालण्याचे अजिबात त्राण उरले नव्हते. कोणी उचलुन घरापर्यंत नेले तर बरे होईल असेच वाटत होते. पण कोण घेणार..?? मामा आणी पप्पांकडे कपड्यांच्या बँगा,आईच्या कडेवर आमचं धाकटं शेंडेफळ आणी दोन नंबर भावाने तिचा हात धरलेला. मी गुपचुप आईचा पदर धरुन तिच्या मागून चालत गाडीतून उतरले. चालताना आईला अडखळल्यासारखे झाले म्हणून ती मला रागावून म्हणाली "लहान आहेस का आता, पदर धरुन चालायला..??, सरळ चाल सोबत आमच्या.."

मी चिडून तिचा पदर सोडला आणी खाली मान घालून तिच्या मागे चालायला लागले. डोक्यात विचार सुरु होते.. ' ह्यांना कोणालाच माझी काळजी नाहिये.., मला इतकी भूक लागलीये.., रात्रभर बसून पाय दूखतायत.., चालता पण नाही येतेय पण कोणाला पर्वाच नाहीये.' आणी विचार करता करता मी जाऊन तिच्यावर आदळले. तिथे खूप गर्दी होती त्या धक्काबुक्कीत मी हरवेन म्हणून तिचा पदर परत हळुंच धरला. तिने पदर हिसकावून घेत " ये पोरी कोण गं तू..?? माझी साडी का धरलीयेस..??" विचारलं आणी मी दचकून वर मान करुन बघितलं तर ती माझी आई नव्हतीच. इतका वेळ मी दूसऱ्याच कुठल्या बाईच्या मागे चालत होते.

मी प्रचंड घाबरले "माझी आई कुठेय..? मी तिचा पदर धरला होता..." घाबरुन इकडे तिकडे बघायला लागले तर रस्त्याच्या पलीकडे मला आम्ही मुंबईवरुन आलो ती बस दिसली. मी रस्त्यावरुन धावत पलिकडे बसकडे गेले बसमध्ये चढून "आई-पप्पा" हाका मारायला लागले. मी रडत होते बघून एका माणसाने मला विचारले "तू कोण..??,कुठे राहते..??" वगैरे. मी रडत रडतच बोलले "माझी आई हरवलीये..., मी मुंबईला राहते.., आम्ही उंब्रजला आलोय... ह्याच गाडीतून आलो आत्ता...काका माझे आई-पप्पा शोधून द्या ना प्लीज्.....".

ते काका मला तिथुनच जवळच्या पोलीस चौकीत घेऊन गेले. तिथे पोलिसांना बघून मी अजूनच रडायला लागले. "अगं हे पोलिसकाका शोधतील तुझ्या आई-पप्पांना" सांगून त्यानी मला शांत केलं. पोलिस चौकी मधले पोलिस तेव्हा जेवत होते. ते आणी हवालदार मला नी त्या काकांना प्रश्न विचारायला लागले..."तुझं नाव काय ..??, कुठे राहतेस..?? सोबत कोण कोण होतं..?? घरातल्यांचे कोणाचे कपडे कोणत्या रंगाचे माहितेयत का..??" वगैरे.. मी आठवेल ते सगळं सांगितलं. "माझ्या आईने साडी नेसलीये, दोन्ही भावांनी एकसारखे कपडे घातलेत, मेहंदीच्या रंगाचे कपडे आहेत दोघांचे आणी आम्ही आत्ता उंब्रजच्या एस.टी.स्टँडला चाललो होतो." हे सगळं सांगून झाल्यावर ते काका मला तिथेच ठेऊन तिथून निघून गेले. ते पोलिस मला "भाजी चपाती खातेस का ..??, चॉकलेट खाणार का..??, बिस्किट आणू का..?? विचारुन शांत करत होते. पण मी आपलं "मला आई पाहिजे..,मला घरी घेऊन चला" हाच जप करत रडत होते. एव्हाना माझ्या आवाजामुळे तुरुंगातले कैदी पण जागे झाले होते. मी आता मला आई-पप्पा कधीच भेटणार नाहीत समजून ओक्साबोक्शी रडत होते. भूक तर मेलीच होती. ते सगळे सापडेपर्यंत मी अजिबात काही खाणार नाही असच ठरंवलं. एकदा त्या पोलिसांना ओरडलेही "तुम्हाला कळत नाहीये का..??मला माझी आई पाहिजे.., जेवण नको.".

ईतक्यात ते मघाशी गेलेले काका परत आले आणी पोलिसांना म्हणाले हिने मघाशी सांगितले तशी सारख्या कपड्यातली मुलं आणी एक बाई मी पाहिली स्टँडवर तिला दाखवून आणतो. मला घेऊन ते आणी एक हवालदार स्टँडकडे गेले. लांबूनच बोट दाखवून विचारले "बघ तेच आहेत का तुझे भाऊ ..?" मी रडु आवरत "हो काका तेच आहेत" म्हणाले आणी त्यांचा हात सोडून पळत सुटले.

आईला जाऊन मिठी मारली. "आई तू कुठे होतीस..?? मी किती शोधलं तुला ..??, किती भीती वाटली मला.." बोलत रडायला लागले. आईला कळेचना काय झाले "अगं तु मामाबरोबर गेलेलीस ना एकटी कशी आलीस..?" आणी मामा कुठेय..?" तिला वाटले मी मामांसोबत गेलीये गावात जायला जीप,वडाप मिळतेय का बघायला. आणी मामांना वाटले मी पप्पांसोबत गेलीये एस.टी. ची चौकशी करायला. एकुणच कोणालाच माहित नव्हते की मी हरवलेय. मी त्या सगळ्यांवर खुप चिडले. मी कुठे कुठे शोधलं त्यांनां..??, पोलिलचौकीत कशी गेले हे सगळं सांगितलं. आईला खुप वाईट वाटले तिच्या ओरड्यामुळे मी तिचा पदर सोडला आणी हरवले म्हणून.

मी मागे वळून ते काका आहेत का बघितलं तर काका सगळं व्यवस्थित असल्याची खात्री होईपर्यंत थांबले होते. त्या काकांनी लांबूनच मला हात करुन निरोप दिला, मोठ्याने "काळजी घ्या" बोलले आणी निघाले. मी ही हात वर करुन त्यांचे आभार मानले. आईच्या कुशीत शिरुन भावांना कवटाळुन परत रडायला लागले.
@$m!

Thursday, 4 May 2017

साला एक मच्छर

साला एक मच्छर!!!,🐝🐝🐝

सकाळी सकाळी छान कोवळं ऊन खिडकीतुन स्वयंपाकघरात डोकावत असतं. गँसवर मस्त आल्याचा चहा तयार झालेला असतो. समोरच ओट्यावर चहाचा कप त्यावर गाळणी ठेऊन तुम्ही चहा ओतायच्या तयारीत असता.

इतक्यात एक मच्छर, रात्रभर गुडनाईट पिऊन आलेल्या गुंगीतच इकडून तिकडून डुलत येतो. त्याच आलं- घातलेल्या चहाचा वाफारा घेऊन नशा घालवावी म्हणुन ओट्यावर घुटमळायला लागतो. तुमच्या एका हातात गाळणी आणी एका हातात चहापात्र असल्यामुळे तुम्ही त्याला तोंडचलाखीनेच फूss..फूsss...करुन लांब पळवता.

अर्धा चहा ओतेस्तोवर तो तुम्हाला वळसा घालुन परत येतो. तुम्ही पुन्हा त्याला तुमची भाषा समजतेच या अपक्षेने "एss.... हुssड, शूक्....शूक्, अर्रेे याssर........ जाsssना..." करत चहा गाळायचं काम अर्धवट टाकून त्याला तिथुन पळवायच्या मागे लागता.

तोही तुमच्या सोबत एक-दोन सेकंद पकडापकडी खेळून झाली की येऊन चहाच्या गाळण्यावर बसतो. त्याला फटकावायच्या हिशोबाने तुम्ही एक जोरदार रट्टा त्या गाळण्याला मारता....,कपातला चहा कपासकट कलंडतो आणी गाळण्यातल्या गरमागरम चहापुडीचा लपका तुमच्या तोंडावर (ठप्पाक)येऊन बसतो. गडबडीने ती चहापुड (लपका) तुम्ही चेहवरुन झटकता आणी अख्या स्वयंपाक घरात फरशीवर ती पसरते.

उगाच कामात काम वाढवलं म्हणुन ज्याच्यावर तुम्ही प्रचंड चिडलेले असता तो मच्छर एवढ्या सगळ्यात  हुलकावणी देत गुपचुप खिडकीतुन बाहेर पळ काढतो. and you feel yeeeewwww😖😣 मगाशी काय तुला हिब्रूत सांगत होते का मी.???
@$m!

Thursday, 27 April 2017

गंपूच्या गोष्टी - ईशारों ईशारोंमे

ईशारों-ईशारों मे
युग'गंपू'
वय-१५महिने

ती(ईशाऱ्याने): सोना ये ना रे ईकडे..थोडीशी पावडर (पावडरचा डब्बा दाखवत) लावू दे....

तो :(नकारार्थी मान डोलवत)नाही

ती: (परत ईशाऱ्यातच तोंडावर विनंतीचे भाव आणत..काजळाची डब्बी दाखवत) "बरं राजा ..काजळाचा टिक्का तरी लावूया.."

तो: चेहऱ्यावर लब्बाड हसू आणत...मानेनेच परत "मी नाही ज्जा"

ती : खोटं-खोटं रागवून.करंगळी त्याच्या पुढ्यात नाचवत "जा मग कट्टी तुझ्याशी."
Sssss
Sssss
Sssss
आssssssssssई
😣😣😣😣
गंप्या्sssss काय केलंस हे..?????
😣😣😣😣

तो: टाळ्या वाजवत "हँ....ही..ही...ही.

ती: (करंगळीवर त्याच्या दातांचे उमटलेले ठसे त्रयस्तपणे बघत)  त्याला रागाने "माझी करंगळी काय तुला लॉलीपॉप वाटली काय रे..???

तो: मंकी फेस करुन "यो...दुग्गु..डुग्गु.."

😢
इती: आगाऊगंपूची बिचारीआई