Friday, 6 October 2017

गंपूच्या गोष्टी - लब्बाड नकल्या

लब्बाड नकल्या...

गंपू
वय १९ महिने



लहान मुलं घरातल्या लोकांच, मग हळुहळु बाहेरच्या लोकांचपण अनुकरण करतात. बऱ्याचदा आपल्याला माहितही नसलेले आपलेच बारकावे ही मुलं अचूक टिपतात. आता आमच्या युगचचं घ्या जशीच्या-तशी आमची नक्कल करायला लागलाय.

कालचीच गोष्ट दुपारी त्याचं जेवण झाल्यावर मी माझं ताट वाढून घेतलं. पोटात भर पडली की तो त्याचा एकटाच खेळतो. मग तहान लागली, शु आली तरच त्याला मी हवी असते. तर असाच खेळता खेळता तो देवाच्या खोलीत गेला., तशी मीही माझं ताट घेऊन , देवाच्या खोलीत पटकन डोकावता येईल असा आडोसा शोधून बसले. देव्हाऱ्यात निरांजन लावलेलं होतं. म्हणून तो देवाऱ्ह्यासमोर जाऊन हात जोडून बसला. पप्पा हळु आवाजात प्रार्थना म्हणतात  तशीच कमी आवाजात "आ..भीश्श्..बीज्ज...तका.....तुका.." असली काहीतरी प्रार्थना तोंडातल्या-तोंडात बोलून झाली की हळुच बाहेर डोकावून बघितलं 'आई मला बघत तर नाही ना..'. मग देवाऱ्याच्या एका बाजूने जाऊन कुंकवाच्या करंड्यात बोट बुडवून कपाळावर टिक्का लावला (समोरुन हात पोचला असता पण समोर निरांजन सुरु होतं , त्याने हात भाजतो हे त्याला चांगलंच माहित झालंय) आणी पुरावा मिटविण्यासाठी चड्डीला ती कुंकवाची बोटं पुसली. करंड्याला हात लावला हे आईला कळलं की आईचे धपाटे मिळतात हेही लक्षात होतं म्हणजे..

आता जैजै करून झाला म्हणून तो बाहेर यायला निघाला., पण दरवाज्यापाशी येऊन परत काहीतरी आठवून मागे फिरला. हा परत आत कशासाठी गेला बघावं म्हणून मी ही भिंतीआडून आत डोकावलं, तर अगरबत्तीचं स्टँड हातात घेऊन गोल-गोल फिरवत होता. अगरबत्ती केव्हाच जळून संपलेली, हा रिकाम्याच स्टँडने देवाला ओवाळत होता. ते ठेवल्यावर घंटा वाजवायची राहिली म्हणून तीही एका हातात घेतली. आता घंटा आणी ते अगरबत्तीचं भांड एकत्र काही घेता येईना म्हणून जराशी घंटि वाजवून खाली ठेवली की अगरबत्ती गोल फिरवायची अशी सगळी धडपड सुरु होती.

प्रार्थना बोलला, टिक्का लावला पण पप्पांसारखी अगरबत्ती फिरवून घंटी वाजवायची राहून गेली म्हणून हा प्रपंच. सकाळी त्याचे पप्पा अंघोळ आटोपून देवपूजा करतात तेव्हा ते अगरबत्ती-घंटा घेऊन ऊठले कि हा त्यांच्या मागे-मागे घरभर फिरतो.,तेव्हाचं हे निरीक्षण.

तर हे असं सगळं करून तो दमला असावा म्हणून जरा शांत खाली बसला. आणी मग त्याचं लक्ष देवाच्या खाऊच्या प्लेटकडे गेलं. मी पुजा झाल्यावर त्यातली साखर/शेंगदाणे त्याला भरवते. आज गडबडीत साखर ठेवायची विसरुन गेले. मला वाटले आता हा प्लेट घेऊन माझ्याकडे साखर मागायला येईल आणी मला आयतीच संधी मिळेल त्याला धपटा द्यायला. कारण हजारदा सांगूनही तो देव्हाऱ्याकडे गेला, त्यात कुंकु चड्डीला पुसलं, अगरबत्ती ची राख खोलीभर केली. मार तर मिळायलाच हवा.

अरे पण हा आलाच नाही. तो ती प्लेट देवापुढे धरून काहीतरी करत होता. म्हटलं बघुयात तरी.,पुढे जाऊन हळुच  वाकून बघितलं, त्याने प्लेटमध्ये हात घातला आणी देवबाप्पा कडे बघून, नाक-तोंड एक करुन, थोडक्यात अगदीच गरिब-बिच्चारं तोंड करून, हाताने ईशारा करत सांगितलं "शंपा.." (खाऊ संपला).😂😂😂😂..."आईंग...चक्क देवबाप्पा ला अँडजस्ट करायला सांगतोय..??😕😂"

माझी ईथे हसून पुरेवाट. म्हटलं "धन्य आहात गंपूशेठ.,किती लबाड आहेस तू, तुझा खाऊ द्यायचास ना बाप्पाला..., खुशाल शंपा म्हणून सांगतोयस ते..? तूझ्या राज्यात, देवालाही हवा खाऊन जगावं लागणार बहुतेक". आणखी काही बोलण्याआधीच त्याने माझ्या हातावर तोंडाने "प्पा.." केलं. ही "प्पा" आजकाल रोज दिली जाते.,आईचा मुड बदलून तिच्या धपट्यांपासून स्वतःला वाचवण्यासाठी...

@$m!

Tuesday, 26 September 2017

माझी खवय्येगिरी - कढी-पकोडे

आमचा आजचा उपद्व्याप.....कढी-पकोडे -  रात्रीच्या जेवणात....सहजच...... नेहमीच्या भाजी-पोळी, वरणभाताला आज सुट्टी🙌



#कढी_पकोडे_रेसिपी

१ वाटी घट्ट पण आंबट दही, १ वाटी खोवलेला ओला नारळ, २-३ हिरव्या मिरच्या, अर्धा ईंच आलं, ३-४लसूण पाकळ्या, २चमचे कोथिंबीर एकत्र करुन मिक्सरवर बारीक फिरवून घ्या. वाटलेलं मिश्रण कडीपत्ता, मोहरी, जिरे, हळदीच्या फोडणीत ओतलं. कि चमच्याने ढवळून त्यात १ ग्लास पाणी ओतावे. या कढीत पकोडे मुरवायचेत आणखी पातळ हवे असेल तर १वाटी पाणी वाढवा. पकोडे करणार नसाल तर कढी तुम्हाला हवी तितकीच पातळ करा. कारण कढीचा आंबटपणा जाता कामा नये.

 पकोडे :  एक वाटी मूग डाळ चार तास भिजवून मिक्सरवर  भरडताना त्यात चार मिरच्या, जिरे, आल्याचा छोटासा तुकडा घालून फिरवा. मग त्या पिठात थोडी कोथिंबीर, चिमुठभर मिरपूड, किंचित सोडा घालून भजी तळून काढा. ती गरमागरम असतानाच कढीत टाका म्हणजे छान मुरतील. अर्धीच भजी कढीत टाका बाकीची तोंडी लावायला राहूद्यात. पंधरा मिनिटांनी कढी-पकोडे भात किंवा भाकरी/पोळीसोबत सर्व्ह करा.

टीप १ : ईथे अगदीच वेळ नसेल तर आपली रेग्युलर कांदा-भजी करून कढीत टाकून खायलाही छान लागतात.

टीप २ : कढीचा आंबटपणा वाढविण्यासाठी एखाद-दुसरं आमसुल घालायला हरकत नाही.

Tuesday, 19 September 2017

गंपूच्या गोष्टी - #कामकरी_गंपू #ओ_काक्का'

#कामकरी_गंपू
#ओ_काक्का'

 गंपूच्या गोष्टी
वय :- १७ महिने

आजची सकाळ नेहमीसारखीच!
अलार्मचा कानोसा माझ्याआधी माझ्या लेकानेच घेतला. अलार्म बंद करुन त्याला हलकेच थोपटले तसा पुन्हा गुडुप झोपला. आता लागलीच ऊठून दारं खिडक्यां उघडून सकाळची ताजी हवा फुफ्फुसात भरुन घ्यायची आणी अंघोळपाणी आटोपून स्वयंपाक-पाण्याकडे वळायचं. माझ्या आईच्या भाषेत रामागड्याच़्या ड्युटीला लागायचं.

पण पिल्लु आईच्या दोन पावलं पुढेच नेहमी..., साखरझोपेत उशाला आईचीच कुस हवी म्हणून तिला गुरफटून झोपणार. तरीही आई सोडून जाईल की काय या भीतीपायी ईवल्याशा मुठीत तिच्या कपड्यांचं टोक पकडून ठेवणार. आधीच त्या माऊलीला झोपलेल्या निरागस बाळाच्या कुशीत झोपायचा मोह आवरेना., त्यात त्याची घट्ट मिठी आणी मुठी सोडवायची म्हणजे धर्मसंकटच.

कशीबशी या मोहपाशातून निघाल्यावर आपल्या कामाला लागले. खरपुस पोळीचा आणी फोडणीचा खमंग दरवळ नाकाला झोंबला तशी बाकीची मंडळी जागी होऊन आपापल्या तयारीला लागलीत. छोटे सरकार ही मधे-मधे लुडबुडायला आलेच तोवर. त्यांना दूध-पोळी/पराठ्याचा नैवेद्य आणी झिंगाट भक्तीगीतांचं मुखदर्शन दिल्याशिवाय बाकीच्यांना आंघोळीही दुरापास्त.

मग अहो/काहों जेवणाच्या डब्यांसहित आपापल्या वाटेला लागले की घरभर फक्त छोटे-सरकार आणी आऊसाहेबांचच राज्य. आता विनाडिगरी मेकेनिकल इंजिनिअर सगळ्या खेळण्यांचे बुर्जे ढिले करण्यात मग्न. गाडीची डिक्की, चाक, दिवा काढून झालं की ते सगळं पुन्हा लावण्याची घाई. आणी मग पुन्हा कामकरी माशीसारखं ईकडचं तिकडे उचलून ठेवणं सुरु. कामाच्या मध्ये मनोरंजन पण हवं म्हणून टिव्ही लावलेला. त्याच्या रिमोट ची पण सगळी बटणं दाबून आणखी एक कष्टाचं काम उरकून झालेलं. टिव्हीतल्या मूख्य चित्रावर जवळजवळ चार-पाच विंडो उघडून ठेवलेल्या, आवाज म्युट केलेला. आणी त्यातून ही चित्र बघून गाणी ओळखायचा सोस.

मी ईकडे माझ्या खाद्यविश्वात रममाण असताना बाळराजांनी हाक मारली "आई...का$$$क्का". मी "हो..हो असूदे" म्हटलं आणी परत माझी मान कामात खुपसली., तरी परत त्याचं "काका, का....क्का" सुरुच. म्हणून बाहेर येऊन बघितलं  दरवाज्यात कोणी काका नामक आलंय का... तर नाही., मग टीव्ही कडे लक्ष गेलं तेव्हा कळंलं. त्याच्या आवडीचं "ओ काका.." नावाचं गाणं लागलेलं. पण म्युट केल्यामुळे गाणं ऐकू येत नव्हतं.

'पोरगा हुशारंय' म्हटलं., चित्रावरून गाणं ओळखलं. म्युट काढलं तसं गाण्याच्या तालावर सुमो(दि रेस्लर) सारखा पाय आपटत नाच सुरु झाला. आणी नाचताना "बघ मी बरोब्बर गाणं ओळखलं कीनयी" टाईपचे भाव आणत मला लुक दिला.
@$m!

Saturday, 16 September 2017

मामाचं गाव- भाग १

मामाचं गाव- भाग १

लहानपणी उन्हाळी सूट्टीत मामाच्या गावी जायची मजा जवळजवळ प्रत्येक वर्षी अनूभवलीये. ते दिवस आठवले कि पून्हा लहान ह्वावेसे वाटते. कसले भारी होते ते दिवस..!
वसंतगडाच्या पायथ्याशी वसलेलं माझ्या मामाचं गाव 'तळबीड'. कूठे काळसर राखट तर कूठे तांबडी माती असलेलं. गावात एंट्री करतानाच हंबीरराव मोहीत्यांची समाधी आणी एक मोठं राममंदिर आहे. त्याच्या बाजूलाच जुनं दगडी देऊळ पण होतं आधी. मामाचं घर गडाच्या पायथ्यापासून पाच मिनिटांवर आहे. आम्ही जेव्हा लहानपणी गावी जायचो तेव्हा मामाचं घर मातीचं होतं. पूढच्या अंगणात उंबराचं झाड आणी त्या समोर तुळशी वृंदावन. मागच्या अंगणात चिंचेच (खोबरी चिंच अस काय तरी म्हणायचो) नी शेवग्याचं झाड होतं. या खेरीज चाफा, मोगरा, कर्दळ, डाळींब, पेरू, लिंबू ही झाडं पण होती. शेवग्याला लागूनच एक छोटसं छप्पर आणी छपराशेजारीच म्हशींचा गोठा. या शिवाय गवताच्या ताट्यांपासून बनवलेलं 'न्हानीघर' (बाथरूम)ही होतच. हा एवढा सगळा 'गोतावळा' असायचा ह्या घराचा..!! 'वैभव' म्हणा हवं तर या घराचं..!! आता सिमेंटच दोन मजली घर बांधलय तिथे. म्हशी,उंबर,चिंच भूतकाळात जमा झालेत..!! बाकीच्या गोष्टी आहेत अजूनही तशाच. घराप्रमाणेच गावातही हळूहळू खूप सारे बदल झालेत. गडाच्या पायथ्याशी एक मराठी शाळा बांधली गेलीये. पायवाटेचे पक्क्या रस्त्यात रूपांतर झालेय. जून्या दगडी देवळाची जागा भव्य मंदिराने घेतलीयं.., जागोजागी दूकाने-मेडिकल्स आलीत. गावातली आत्ताची पिढी तर कराड-साताऱ्याच्या इंग्रजी शाळेतच जातेय. न्यायला, सोडायला शाळेच्या बसेस् उपलब्ध झाल्यात. खूप खूप बदललंय माझ्या मामाचं गाव..!

मुंबईहून राञभर प्रवास करून सकाळी उजडायच्या आतच सातारला पोहोचायचो. साताऱ्यात पोहोचण्याआधीच आम्ही जागे व्हायचो. खरंतर राञभर झोपायचं नाही असं कितीही ठरवल तरी झोप यायचीच. मुंबईतल्या दमट वातावरणातून बाहेर पडून थंडगार वाऱ्याची झूळूक आली की लगेच झोप लागायची. सकाळपर्यंत थंडी वाढायची आणी आमची झोप उडायची. साताऱ्यापासूनचा गावापर्यंतचा रस्ता माझा खास आवडीचा असायचा. रस्त्याशेजारून पळणारी हिरवळ, थंडगार वारा आणी नजीकच्या गावातल्या पेटणाऱ्या चूलींचा धूर, कोंबड्याच आरवणं.., हे सगळं मिस्स होऊ नये असा माझा प्रयत्न नेहमीच असायचा पण मध्येच विटांच्या भट्टीचा वास गाडीच्या खिडक्या बंद करायला भाग पाडायचा..! गावात पोहोचलो की पांढरा सदरा, पायजमा नी गांधी टोपी किंवा सदरा-धोतर-फेटा परिधान केलेले लोक बघून मस्त वाटायचं..! गावी आल्याच फिलींग यायच..!

 देवळापासून पूढे घरापर्यंत चालत जावे लागे. खाली उतरल्यावर ज्या पायवाटेने घरापर्यंत जायचो तिथे रस्त्यात खूप ओळखीचे लोक भेटायचे. विचारपूस करायचे "कसायं मुंबईकर बरायं का?" कोणी गायी म्हशींच्या धारा काढताना दिसे कोणी शेणाची पाटी घेऊन जाताना दिसे. मध्येच कोंबड्याही रस्ता ओलांडायला यायच्या. बरीचशी कामात गडलेली डोकी वर निघायची नी आपसात कुजबुजायची "ही मुंबयची स्वारी कूणाकडली?" "भगवानकाकांच्या घरचीये, धाकटी (माझी आई) असतेय ना मुंबयला??". (माझ्या आजोबांचे नाव 'भगवानराव' त्याना सगळे भगवानकाकाच म्हणायचे). आईला धरून ही एकूण चार भावंडं. त्यापैकी आई च फक्त मुंबईला असायची. अधूनमधून आम्हाला ती तिच्या लहानपणीचे किस्से सांगायची. तिच्या बोलण्यातून ती मावशीला आणी मामांना खूप मिस्स करतेय हे जाणवायचं. आणी म्हणूनच बहूतेक या उन्हाळी सूट्टीची उत्सुकता आमच्याइतकीच तिलाही असायची.

पायवाटेने चालताना पूढे मामाचं घर दिसलं की आम्ही भावंड पळत घरापाशी जायचो. 'आज्जी-आजोबा' अशा हाका मारतच अंगणात जायचो मग आमची वाट बघत बसलेली आज्जी किंवा मामी घाई करत हातात भाकरतूकडा आणी पाण्याचा तांब्या घेऊन यायची. घरात शिरलेल्या आम्हाला परत घराबाहेर हाकलायची आणी उंबरठ्याबाहेर उभे करून तूकडा ओवाळून टाकायची.
 "काय ग आई ही आज्जी..??, एवढ्या दिवसांनी इतक्या लांबून आलोय तर आम्हाला घट्ट मिठीत घ्यायचं सोडून काय करतेय ही..??" असं बोलत आमचे धाकटे बंधूराज नाक आणी तोंडाचा एकच चंबू करून आधी आईकडे मग आजीकडे एक रागीट कटाक्ष टाकायचे..! पण घरातलं लाडकं शेंडेफळ असल्याने कोणी त्याला फारसे रागवायचे नाही.

आत गेल्या गेल्या आज्जीची मऊमऊ पप्पी मिळायची.!. मग एक एक करून  अंघोळी साठी नंबर लावायचो.

क्रमश:....

Friday, 8 September 2017

गंपूच्या गोष्टी - हट्टी गंपू

गंपूच्या गोष्टी 
युग(गंपू)
वय दीड वर्ष



पोट्ट्या सगळ्यांना दमात घेतोय हल्ली. माझ्याच 
मोबाईल वर येणारे फोन मी त्याच्यापासून चोरून उचलते. म्हणजे ह्याच्या पप्पांचा फोन (video call) आला की तो फक्त त्यालाच द्यायचा. स्वतः बोलणार नाहीच पण नुसता फोन उलटा-पालटा करुन आपटून-आपटून पप्पा मोबाईल मधून बाहेर येतायत का बघतो. आणी मग कंटाळून व्हिडीओतल्या पप्पांना ओरबाडेलच काय, पापा काय देईल. आपण फोनला जरा हात लावला की हा रडायला सुरु.

तसं त्याला रडायला कुठलंही कारण पुरतं.
मी गाणं गाते!..,
आरशासमोर, स्वयंपाकघरात, एकटी असताना, देवपूजा करताना,सहजच, कधी स्वत:साठी कधी माझ्याच माणसांसाठी. गाण्याची शास्त्रीय बाजु असेल थोडी कमकुवत पण गाणं गाण्यासारखंच वाटेल ईतकं बरं नक्कीच गाते. पण गंपूसमोर गायचं असेल तर त्याच्याच बुद्धीकोशात फिट्ट बसलेलं एखादं किलबिल गीत किंवा मग ढिंच्याक गाणं (हा माझा प्रांत नव्हे तरीही) गायचं. त्याच्या समोर तुम्ही तुमच्या आवडीचा एखादा अभंग किंवा 'रैना बीती जाये..' टाईप गायला घेतलंत तर हा पोरगा धाय मोकलून रडायला लागतो. आता त्याचं हे रडणं गाण्याचा भावार्थ समजून आलेलं असतं की गायिकेच्या गाण्याला दिलेली दाद असते हाही एक प्रश्नच. स्वतःच्याच घरी आवडीचं गायची सोयसुद्धा नाही राहीली आता. असो बालहट्ट कोणाला चुकलाय..!

घरचे तर घरचे पण हा तर बाहेरच्यांना पण हट्टुन मुठीत ठेवायला बघतोय. शेजारच्या मुली "रिंगा रिंगा रोझेझ...."म्हणत ठराविक पद्धतीने फेर धरत खेळत असतात तिथे हा मधेच जाऊन उड्या मारतो. त्या बिचाऱ्या सारख्या जागा बदलत खेळतात तर हा दरवेळी 'मुलीत मुलगा लांबोडा' बनूण शिरतो. बरं ह्याला त्यांच्यासारखं धड फेर धरायलाही जमेना की त्यांची गती ह्याच्या गतीसोबत मेळ खाईना. नुसताच सावळा गोंधळ. शेवटी  त्या मुली ह्याला कृष्ण म्हणून मध्ये उभा करतात आणी चारीबाजुंनी फेर धरुन मार म्हणतात उड्या पाहिजे तेवढ्या. असो मुली जन्मतःच समजूतदार असतात त्यापुढे बालहट्ट तरी काय चीज आहे.!☺
@$m!

Monday, 21 August 2017

#तात्याविंचू #बाबाचमत्कार #ओमफट्स्वाहा

#तात्याविंचू
#बाबाचमत्कार
#ओमफट्स्वाहा


लहानपणी शेजारच्या एका कडे नवीन टिव्ही आणी केबल चँनल आले होते. आम्ही सगळ्या मुलांनी एकत्रच  'झपाटलेला' बघितला. आणी सगळ्या पोरांवर तात्याविंचू स्वार झाला. मी 'बाबा चमत्कार'चं म्हणणं जरा जास्तच सिरिअसली घेतलं. 'तात्या विंचू' सारखं आपणपण थोडे दिवस बाहुल्यात राहायला जावं वाटायला लागलं.तसं माझी एकुलती एक आवडती बाहुली घेऊन आमच्या खाटेखाली जाऊन लपले. वनरुमकिचनच्या घरात हिच एक जागा माझी आवडती होती.

बाहुलीच्या अंगावर हात ठेवून सुरु केलं "ओम भग भुगे भग्नी भागोदरी............ओम फट् स्वाहा...." तिनदा म्हणायचा होता मंत्र. पण दुसऱ्या मंत्रौच्चारालाच आईने खाटेचा झालरवाला पडदा सरकवून आत वाकून बघितलं. (मी मोठ्यानं मंत्र म्हणत होते तो तिने ऐकला असावा.) बाहेरच्या लख्ख्ं प्रकाशातून आतल्या अंधुक काळोखात तिला मी नाही दिसले. तरी सुद्धा तिच्या हाती लागु नये म्हणून मी जुन्या कपड्यांच्या बोचक्याच्या मागे जाऊन लपले. आई पडदा लावून निघून गेली तसा मी माझा कार्यक्रम पुन्हा सुरु केला. "ओम भगभुगे....."😂. पण त्या बाबाने म्हटल्याप्रमाणे "बाहुलीचा आत्मा बाहेर आणी माझा आत्मा आत." असलं काहीच झालं नाही आणी मी कंटाळून खाटेखालून बाहेर निघून आले. वैतागून बाहुली कुठल्यातरी कोपऱ्यात भिरकावली. आणी आईजवळ येऊन भाजी साफ करत बसले.

एव्हाना माझ्या भावाने अख्ख्या पिक्चरची भन्नाट स्टोरी आईला सांगून झालेली होती. आणी आईला बहुतेक खाटेखालून येणाऱ्या मंत्रौच्चार प्रकाराचा अर्थ लक्षात आलेला होता., त्यात खालून मला बाहेर निघताना बघितलं आणी माझी फिरकी घ्यावी म्हणून तिने मुद्दामच मला विचारलं "काय गं बाहुले माझी तायडी कुठंय..??" बास्स् याक्षणी मला आश्चर्य, आनंद, भीती, मज्जा सगळं सगळं अगदी एकदमच वाटलं. आणी मी ताडकन् ऊठून ऊभी राहिले. मला खरंच वाटलं त्या ओम फट् स्वाहामुळे मी बाहुली झालीये वगैरे. अगदी खुश होऊन आईला विचारलं "मी तुला बाहुलीच्या रुपात दिसतेय.??" 😂😂😂😂.

माझ्या या अतिबावळट प्रश्नावर आईने आत्तापर्यंत कसंबसं दाबून ठेवलेलं हसू फायनली फुटलं...आणी हसत हसतच बोलायला लागली "तायडे अशी कशी गं तु..??अगं वेडे पिक्चरमधलं सगळं खरं असतं का..?.." तो मंत्र,तात्या विंचू सगळं काय खरं वाटतं तुला..?"आणी परत हसायला लागली. माझातर सगळा आनंद फुस्सच झाला. त्या बाबामुळे आणी तात्या मुळे माझी फजिती झाली होती. मी खूप चिडले आणी आईला म्हटले "अगं पण ईतकं मोठ्ठं खोटं बोलतात का कधी...??बघ उद्या देव त्या बाबा चमत्कार चे कान, नाक आणी ते भोपळ्यासारखं पोटसुद्धा कापून टाकेल की नाही..??" (खोटं बोललं की देव कान कापतो हा आणखी एक भाबडा समज)😂
@$m!

Wednesday, 16 August 2017

गंपूच्या गोष्टी - आई होणं सोप्पं नाहीये!

गंपूच्या गोष्टी
१६ महिने

गंपूची आई....


परवाच एकीने रस्त्यावर हाक मारली "ओ गंपूची आई", "काय गं काय म्हणतोय तुझा गंपू.?" भारीच फेमस केलायस लेकाला!"."आम्हाला सगळ्यांना आवडतो हा तुझा गंपू" आमच्या पोरांचा तर फेव्हरेट झालाय."

आता लेकाचं कौतुक कोणत्या आईला नाही आवडणार. मलाही आवडलंच! खरंतर गंपूची आई होणं सोपं नाहीये तसं! म्हणजे आईचं झोपणं, खाणं, गाणं,भाजीला जाणं, अंघोळीला जाणं, साधं शु ला जाणं सुद्धा.., तिच्या लेकराच्या मर्जीवर असतं. आमच्या घरात पण सध्या गंपूचीच मर्जी चालते.

रात्री साधारण मनुष्यप्राण्याच्या झोपेच्या वेळेत, गंपूची झोपायची अजिबात इच्छा नसताना जर त्याच्यासमोर तुम्ही झोपेची आराधना करायला लागलात तर तो गपकन् तुमच्या पोटावर येऊन बसतो. समुद्राचं पाणी पोटात गेलेल्या माणसाला जसं पोटाला गचके देऊन पाणी बाहेर काढतात ना तसं जेवून टुम्म फुगलेल्या तुमच्या पोटाला गचके देऊन घोडा-घोडा खेळण्याचं अमानुष सुख हा पोरगा घेत असतो.

आपल्याच घरातल्या टॉयलेटमध्ये जाण्यासाठी तुम्ही हॉल-टॉयलेट अशा फेऱ्या घालत असता आणी सोबत हा बिलंदर मागनं-पुढनं उड्या मारत असतो. जवळपास अर्ध्या तासभर घिरट्या घालून एक संधी मिळते आणी तुम्ही तिचा फायदा घेत
टॉयलेटमध्ये शिरता. घाईत दरवाजा धडाम् करून लावून घेता आणी नेमका तोच आवाज त्याचे तुळशीपत्राएवढे कान चाणाक्षपणे टिपतात. अगदी पळभराचाही विलंब न करता राजे तडक टॉयलेट-द्वारापाशी येऊन धडकतात. सीआयडीतल्या दयालाही लाजवेल अशा धडका दरवाज्याला देऊन देऊन आतल्या कुंभकर्णासमान आईला जागं करायचंच असा चंग बांधतात. आताशा तुम्हाला या टॉयलेट-क्षेत्रातल्या ईमरजन्सी-व्हिजिट्सची सवय झालेली असतेच म्हणा. पण तरीही या सगळ्या गोष्टींचा तुम्हाला कितीही राग आला तरी तुमच्यातली मृदु मनाची आई जोकरसारखे भाव चेहऱ्यावर आणत,"ढँट्याढँ" म्हणत दरवाजा उघडते. एकुणच मज्जा आल्यासारखे खुष होऊन पोरगा टाळ्या वाजवत तुमचे स्वागत करतो. आणी तुम्हीही दिवसभरातली एक मोहीम फत्ते केल्याचा सुस्कारा सोडता.

असं म्हणतात आईचं आईपण मागून मिळत नसतं., ते स्वतः कमवावं लागतं., किती खरंय ना हे!!
तुमच्या कडल्या सगळ्या चॉकलेट्स-आईस्क्रीम वर हक्क सांगणारा बाळ जेव्हा तुमच्याघरी जन्म घेतो ना तेव्हा स्वतःसाठी आवर्जून घेतलेल्या फ्लेवर्ड आईस्क्रीम कोनाचंपण शेवटचं उरलेलं थोटुक खाऊन धन्य धन्य व्हायचं असतं. कारण आपल्याला आई व्हायचं असतं.

रस्त्यावर चालताना धुळीचा-धुराचा लोट आपल्या दिशेने येताना दिसला की आधी आपल्या नाकावर जाणारा रुमालाचा हात, आता नकळतपणे लेकाच्या नाका-डोळ्यांकडे जातो. पावसात पर्समधले पैसे, कागदपत्र भिजू नयेत म्हणून स्वतःच्या डोक्यावर ची छत्री पर्सकडे झुकती व्हायची आता तीच छत्री,.पर्स भिजून पाणी निथळत असेल तरी लेकाच्या डोक्यावरुन हटत नाही. तेव्हा आपण आई झाल्याचं कळतं.

सुगरणीचा किताब मिळवून देणारा तुमचा एखादा खास पदार्थ अतिशय मेहनतीने तुम्ही तुमच्या लेकासाठी बनवता. आणी तो फक्त जीभेच्या टोकावर टुच्चुक चव घेऊन "नाय्यी-नाय-नक्को" म्हणून सरळ धुडकावून लावतो मग अगदी किती ही विनवण्या करा. तेव्हा तुमच्यातल्या नाराजलेल्या सुगरणीला बाजूला सारून, उपाशी लेकरासाठी
पटकन त्याच्या आवडीचं काहीतरी बनवावं म्हणून पुन्हा स्वयंपाक घराकडे धावते ना.? ती खरी आई.!

तुमच्या लेकाच्या खाण्या-पिण्याच्या, उत्सर्जन प्रकियेनुसार तुम्ही स्वतःच्या खाण्याच्या वेळा प्लॅन करुन डायेट प्लॅन च्या धज्जियाँ उडवता., तरीही मातोश्री-भोजनाचा मुहूर्त साधुनच शी-कार्यक्रम करायचं ब्रीद घेऊन जन्मलेल्या लेकाला कौतुकाने न्हाऊ घालणाऱ्या आईला पाहुनच ह्या दुनियावाल्यांनी तिला देवत्व बहाल केलं असावं तर यात नवल नाही..., कारण आई होणं सोप्प नसतं.
@$m!