Monday, 17 July 2017

पाल........

पाल.......

भीती मनात असतेच नेहमी पण जोवर डोळ्यांना दिसत नाही तोवर आपण नाहीच घाबरत. आज दिसली मला ती स्वयंपाक घरात खिडकीच्या एका कोपऱ्यात. तिचे चमचमणारे डोळे माझ्यावरच रोखलेले. राखट पिवळसर,शेवाळी रंगाचा तो बुळबुळीत प्रकार पाहून शिसारीच आली मला.

पावसाचे दिवस, लाईट्स गेलेत. बाहेर मळभ दाटून आलेलं. भर दिवसा घरात काळाकुट्ट अंधार भरुन राहिल्या सारखा. मस्त पांघरून घेऊन गुडुप झोपावंसं कितीही वाटलं तरी आजची दिवसाभरातली कामं करणं भाग आहे. खिडक्या दरवाजे उघडून घरात प्रकाश झाला कि कंटाळा जाईल आपोआप म्हणून खिडकी उघडायला गेले तर समोरच ही बया. तिला बघून झोपच उडाली. आज तर सकाळपासून खिडकी उघडलीच नव्हती. म्हणजे कालच दिवसाभरात कधी तरी एन्ट्री झाली असणार या मॅडमची. रात्री घरभर फिरून मग ही जागा लपण्यासाठी फायनल केली असणार. असो पण आता दर्शन दिलय म्हटल्यावर तिला तिथून हुसकावून लावायची जबाबदारी माझीच. स्वंयपाक करतानाच पटकन पडली खाली गॅसवर तर प्रॉब्लेम.

खिडकीचं दार उघडून हातात झाडू घेऊन तिला हाकलवायचा कार्यक्रम सुरु केला. पण ती ढिम्म् हलेल तर शप्पथ. जरावेळाने सरपटत थोडं पुढे येऊन मान वर उचलून गळ्यातले गलगंड हलवून, शेपटी वळवळुन मला खुनशी नजरेनं पहायला लागली. जोरात चुक् चुक् चुक् करत मला आव्हान दिलं. मी तिला झाडूत पकडून खिडकीतून बाहेर टाकावं म्हणून प्रयत्न केला. तशी तिने झाडूवरच टुणकन उडी मारुन सळसळ करत माझ्याकडे यायला लागली. घाबरून झाडू माझ्या हातातून गळून पडला. आणी मी  बाहेरच्या रूमकडे पळाले. ती झाडूवरुन घसरुन किचन सिंकमध्ये पडली. आता तिकडे सिंकमध्ये ती उड्या मारत होती आणी ईकडे तिच्यापासून दहा फुटांवर घाबरून थरथरत मी ही उड्या मारायला लागले. मागे एकदा असाच प्रकार घडलेला. सकाळचा डबा बनवायला स्वयंपाक घरात गेले तर तिथे पाल. अहोंना उठवून पाल घालवायला सांगितले तेव्हा ती पळत पळत माझ्या पायाकडे आली . मला घाबरून रडू कोसळले आणी मला असं रडताना बघून अहोंना हसू फुटलेलं. आज तर एकटीच होते मी.

जरा वेळाने थोडी हिम्मत करून झाडू सिंकमध्ये ढकलला तिला बाहेर येता यावं म्हणून. तशी ती वेगाने सळसळत झाडूवर चढली. आणी कट्यावरुन खाली जमीनीवर पडली. मी जवळपास किंचाळतच धूम ठोकली. ते डायरेक्ट  हॉलमधल्या बेडवर जाऊन उभी राहिले. ती घाबरून टॉयलेटमध्ये पळाली. मग मी धीर करुन गेले टॉयलेटकडे. ती भिंतीवर चिकटून शेपटी हलवत होती. हळुच टॉयलेट ची खिडकी उघडून तिला तिथून हुसकावून लावलं. आणी काचा लावून मग दरवाजा बंद केला.

हुश्श्श्श सुटले एकदाचे. किती दमवलं त्या पालीने. या सगळ्या गोंधळात स्वयंपाकाचे तीन-तेरा वाजलेत. आणी फायनली खिचडीभातावर दुपारचं जेवण आटोपलं. टॉयलेटमध्ये एक नजर टाकावी म्हणून गेले. तर बाई खिडकीच्या काचेवरच ठाण मांडून बसल्यात. 😣😣

@$m!

Friday, 7 July 2017

माझी खवय्येगिरी - मसाला ढेबऱ्या

मसाला ढेबऱ्या..


ढेबरी साहित्य : थालीपीठ भाजणी दोन वाट्या, एक कांदा बारीक चिरलेला, आले-मिरची-लसूण पेस्ट एक चमचा, बडीशेप-धने पावडर एक चमचा, गरम मसाला पावडर एक टीस्पून, कोथिंबीर बारीक चिरलेली दोन चमचे, हळद पाव चमचा, मीठ, तेल,पाणी अंदाजाने.

सजावटीसाठी : बारीक चिरलेला कांदा, चिरलेला टॉमेटो, चिरलेली कोथिंबीर, दोन चमचे बटर, चीज क्युब, टोमॅटो केचअप.

कृती : ढेबरी साहित्यातले सर्व पदार्थ एकत्र करून कणकेसारखा(किंचित घट्ट) गोळा मळून घ्या.एका प्लास्टिक पिशवीवर  हलक्या हाताने, ढेबरी(थालीपीठ पेक्षा किंचित जाड) थापायला घ्या. एक एक ढेबरी थापत थापतच तव्यावर किंचित तेला वर भाजायला घ्या. गावी चुलीतल्या निखाऱ्यावर भाजलेली ढेबरी उत्कृष्ट लागते. दोन्ही बाजूने खरपूस भाजलेल्या ढेबऱ्या डीशमध्ये काढून घ्या. त्यावर एका बाजूला बटर लावून मग कांदा,टोमॅटो, कोथिंबीर घालून सजावट करा. सर्वात शेवटी, केचअप आणी चीज किसून घाला. आणी सर्व्ह करा. It's yummy👌👌.  लहान मुलांसाठी परफेक्ट पौष्टिक पिझ्झा.

@$m!

Wednesday, 5 July 2017

गंपूच्या गोष्टी - गंपूचं मनोगत (भाग१)

गंपूच्या गोष्टी
वय १७ महिने

गंपूचं मनोगत- भाग १

या आई-पप्पांना ना काही कळतंच नाही, नुसतं मला ओरडतच असतात. मी तरी कित्ती गुणी बाळासारखा वागतो, आईला पप्पांना कित्ती मदत करतो माहितेय का..? तरी सुद्धा नेहमी मला ओरडाच बसतो.

एकदा ना मला खुप-खुप भूक लागली होती. तर मी स्वयंपाकघरात गेलो. आई कामात होती.,नेहमीच असते. मी आता मोठा झाल्यापासून माझ्यासाठी वेळच नसतो तिच्याकडे म्हणून माझा मीच खाऊ शोधला, किसलेल्या नारळाचं ताट तिथेच खाली ठेवलेलं तिने, मी फक्त थोडसंच, दोन मुठी खोबर घेतलं आणी बाहेर आलो, खाताना एकदम थोडुसंं सांडलं, आता मी छोटा बाबु आहे ना मग खाऊ खाताना सांडतो कधीतरी. पण मी खाली सांडलेला खाऊ अज्जिबात उचलून खाल्ला नाही. आई बोलते खाली सांडलेला खाऊ शी-शी झालेला असतो. मग मला अजून खाऊ पाहिजे होता. मी परत आत खोबरं आणायला गेलो तर आईने ताट उचलून कट्ट्यावर ठेवलं. मी कट्ट्यावरचं ताट ओढायला गेलो आणी त्या ताटाने पटकन उडीच मारली. ते धाssडकन् खाली पडलं. सगळं खोबरं खाली सांडलं. कित्ती कित्ती ओरडली मला आई.😭😭😭

मला खूपच रडू आलं म्हणून मी तिला मिठी मारली तरी तिने मला उचलून सुद्धा नाही घेतलं. आणी ती ते शीशी झालेलं खोबरं ताटात परत भरत होती. मी बोललो तिला खाली सांडलेलं नको घेऊ पण तिला माझी भाषा कळतच नाही कधी. मी एवढा लहान तरी शिकलो तीची भाषा मग तिने पण नको का शिकायला माझी भाषा? आता मी हुशारच आहे म्हणून जरा लवकर शिकलो. तिला थोडा वेळ लागेल पण शिकेल ना हळुहळु. नाही शिकली तर उगाच कम्युनिकेशन गॅप होईल ना आमच्यात..? एकतर ती आहे नाईनटीज् ची आणी मी मिस्टर २०१६..., It's a big generation gap you know.

त्यादिवशी पप्पा पण मला रागावले.., मी पाण्याच्या कळशीत हात घातला म्हणून. मला तहान लागली होती हो, म्हणून मी पाणी प्यायला गेलेलो. मला माहितेय आई माझ्यासाठी एका छोटुशा कळशीत पाणी भरुन ठेवते. ते पाणी फक्त मलाच देते ती. उगाच एवढ्याशा कामासाठी तिला कशाला डिस्टर्ब करु म्हणून मीच आधी कळशीवरचं झाकण काढून नीट बेडवरती नेऊन ठेवलं मग ग्लास कळशीत जातच नव्हता म्हणून कळशीतलं पाणी हातानेच काढत होतो. नेमकं तेवढंच पप्पांनी बघितलं आणी मला ओरडले.

आईने लगेचच मला माझ्या फेव्हरेट ग्लासातून पाणी आणून दिलं. मी आता छोट्या बाळासारखं बाटलीतून पाणी नाही हा पित. I am a big boy now and also I am very responsible person ☺. म्हणूनच मला आठवलं मगाशी कळशीवरचं झाकण लावायचं राहून गेलय. मी फक्त तेवढंच करायला किचनमध्ये गेलो. तरी पप्पा लगेच माझ्या मागून तिथे आले. मला गणपती बाप्पा सारखं उचलून घेऊन हॉलमधल्या बेडवर आणून टाकलं. बोलले "आता खबरदार इथुन हललास तर..". मलातर  रडुच आलं खुप, तरीपण मी तेव्हा हळुहळु मनातल्या मनात रडत होतो.😢😢 पण कधीकधी मनातला रडायचा आवाज थोडासा येतोच ना बाहेर..?
क्रमशः......
@$m!

Sunday, 2 July 2017

माझी खवय्येगिरी - झटपट झुणका

#झुणका



या पावसाळ्यातली पहिली अळुवडी काल केली. अळुची पानं चांगली ताजी मिळाली. वडी पण उत्तम जमली. पण दरवेळीसारखा पिठाचा अंदाज नाहीच आला. नेहमी कमीच पडतं, ह्यावेळी जास्तंच झालं. अळुच्या तीन वळकट्या होऊन ही थोडं मिश्रण उरलंच. आता एवढं तिखट,मीठ,ओवा, तीळ, कोकम पाणी, आले-लसणीचा ठेचा घातलेलं ते मिश्रण मला टाकवेना. त्याची भजी करावीत तर आधीच  घरात पावसाळी आजारपणं सुरु आहेत. तळलेलं नकोच म्हणून वडीसुद्धा थेंब-थेब तेलावर परतून घेतली. उद्या बघु काहीतरी करु म्हणून ते मिश्रण तसंच एका डब्यात काढून फ्रिजमध्ये ठेऊन दिलं.

आज सकाळी नाश्त्याला काय करावं सुचेना. मग तो कालच्या पिठाचा डबा फ्रिजमधून काढला, कुकरमध्ये ते पीठ वाफवून घेतलं. तोवर पराठ्यांची तयारी करुन ठेवली. कुकर थंड झाल्यावर हातानेच ती उकड कुस्करून मोकळी केली. कढईत कढीपत्ता, मोहरी, कांद्याची फोडणी तयार करून त्यात ते मोकळं बेसन घालून परतलं. वरुन असावं म्हणून चवीला अजून थोडं तिखट मीठ घातलं कोथिंबीर पेरली.
सोबत प्लेन पराठे करुन केला सर्व्ह नाश्ता. पण मनात शंका होतीच काय नी कसं बनलंय देव जाणो. नाहीच आवडलं तर चहा पराठा हा सेकंड ऑप्शन म्हणून चहा बनवून ठेवला.

पण एकदम बेस्ट मेनू झाला नाश्त्याचा. बाबांनी आवर्जून विचारलं कशाची भाजी होती गं..??, खूप छान होती.  मी म्हटलं "झुणका".
आवडला त्यांना., म्हणाले "पुढच्या वेळी जरा जास्त कर". फोटो काढायला झुणका उरलाच नाही. हा गुगल कृपेचा फोटो टाकलाय.

@$m!

Wednesday, 28 June 2017

गंपूच्या गोष्टी - जाहिरातींच वेड


गंपू
वय १४ महिने

माझ्या घराला आता शांततेची सवय अजिबात नाही राहिलेली. दिवसभर युगचा दंगाच सुरु असतो नुसता. आणी जरा कुठे  शांत शांत झालंच तर समजून जायचं हा गंप्या काहीतरी उचापती करतोय. आता तर काय उठसूट टपातल्या पाण्यातच जाऊन बसतो खेळत. 
आणी मग मी त्याला विचारलं "अरे तू काय Hippopotamus आहेस का ?"
तर हा आपला हसतच सुटतो. काय अप्रूप वाटतं त्याला या 'हिप्पोपोटमसचं'!, बेंबीच्या देठापासून हसतंच सुटतो हा शब्द ऐकला की. त्याचं ते  निखळ हसणं, त्यातले उत्कट भाव इतकं भारी वाटतं ना बघायला! म्हणजे मला खरंतर रागवायचं असतं त्याच्या या पाणी उद्योगावर पण मी ते विसरुन  त्याच्या हसऱ्या, गोबऱ्या-गालांवर आलेली चकाकी आणी त्यात मध्यभागी क्वचितच दिसणारी खळी यातच हरवते. खळखळून हसल्यावर डोळ्यांत आलेले थेंबभर आनंदाश्रू आणी त्या थेंबभर पाण्यामुळे चमकणारे डोळे बघतच रहावे. हि लहान मुलं हसतातच इतकी गोड ना की आपण विरघळतोच. 

'हिप्पोपोटमस' हा शब्द त्याने टिव्हीवर एका लहान मुलांच्या जाहिरातीत ऐकला. तेव्हापासून जेव्हा जेव्हा ऐकला तो खळखळून हसलाय. हो त्याला जाहिरातींच भयंकर वेड. कृष्णवेड्या गोपी जशा त्याच्या पाव्याचा मंजुळ स्वर कानी पडला की देहभान विसरून, हातातली कामं तशीच टाकून त्या आवाजाच्या दिशेने धावत निघायच्या तसाच हा जाहिरातीं चा आवाज ऐकला टिव्ही कडे पळत सुटतो. मला तर प्रश्न च पडतो नेहमी 'आता ह्या एवढ्याशा मुलाला कसं बरं कळतं जाहिरात सुरु झाली ते..??'

जाहिराती इतका टक लावून बघतो कि त्या वेळी त्याला दगडभात जरी खायला घातला तरी तो चवीने खाईल. मीही त्याच्या या वेडाचा पुरेपूर फायदा करुन घेते मग. म्हणजे खाण्यापिण्याचे त्याचे खुप नखरे आहेत(आधी नव्हते पण आता खुप आहेत) म्हणून त्याच्यासाठी खास जाहिरातींचच चँनल लावून समोर बसवला कि मला हवं ते सगळं पौष्टिक त्याच्या पोटात ढकलता येतं. पण तेवढ्यासाठी मला दिवसभर त्याच्या त्या स्लीम-फिट-बेल्ट, कब्ज-अँसिडीटी चूर्ण आणी कालीसे गोरी होने का उपाय टाईपच्या जाहिराती बघाव्या लागतात. त्यातल्या त्यात लहान मुलांच्या जाहिराती लागल्या कि जरा बरं वाटतं, गंपू त्या लहान मुलांकडे बघत त्याच्यासारखंच नाचायला लागतो.ते टिव्हितलं बाळ त्याच्याशीच खेळत असल्यासारखं तो हातवारे करतो.
मी आपली डोळेभरुन त्याच्या बाळलीला बघत एन्जॉय करते.

@$m!

Saturday, 24 June 2017

गंपूच्या गोष्टी - गंपूबाळ आणी उकडीचे मोदक

युग(गंपू)
वय: १५ महिने

गंपूबाळ आणी उकडीचे मोदक



आज अंगारकी चतुर्थी!.
गणपती बाप्पासाठी मी खास उकडीचे मोदक बनवायला घेतलेत. तशी उकडीच्या मोदकांची माझी पहिलीच वेळ, मला गव्हाचे तळणीचे मोदक करायची सवय कारण आईकडे तेच असायचे. मी ही तेच करायला शिकले मग तिच्याकडून. 

गंपूला सांभाळून त्यात पहिल्यांदाच ह्या मोदकांचा प्रयत्न त्यामुळे सकाळीच स्वयंपाक झाला की तयारीला लागले. सारण बनवुन घेतले. आणी आधी गंपूला अंघोळ घालून झोपवले. हो!कारण त्याशिवाय मला काही शांतपणे ती उकड करायला मिळणारच नव्हती. उकड झाली की मी पीठ मळुन मोदक बनवायला घेतले. इतक्यात गंपूशेठ उठले. दिवसा त्याची झोप कमीच, अगदी वीस-एक मिनिटांची.   स्वारी ऊठून स्वयंपाक घरात आली आणी काय आश्चर्य..??,माझ्या नेहमीच्या अपेक्षेप्रमाणे तो आज अजिबात रडला नाही की मला येऊन मिठी मारली नाही. उलट शांत माझ्या बाजुला उभा राहुन बघत होता की मी काय करतेय.

पण गंप्याची शांतता म्हणजे वादळापुर्वीची शांतता. ती सुद्धा अर्ध्या-एक मिनिटांची. तेवढ्या अर्ध्या मिनिटात त्याने उकडीचा मळलेला गोळा नीट निरखून घेतला. मी कसा त्यातला छोटासा भाग काढुन उंड्यात सारण भरतेय वगैरे त्याने बरोबर लक्षात ठेवले.

आणी आता गुडबॉय बनायचं असेल तर आईला मदत करणे कर्मंप्राप्त आहे वगैरे विचार करुन त्याने त्या उकड-गोळ्याचा हातात मावेलसा गोळा त्याच्या चिंटुकल्या बोटांनी तोडला. मी त्याच्या हातातून तो कसाबसा काढून घेतला तर तो लगेच सारणाच्या भांड्याकडे वळला. तो स्वतः त्यात हात घालणार त्यापेक्षा मीच त्याला चिमुठभर सारण खाऊ घातले. आता चिमट-चिमट सारण एकदा झालं, दोनदा झालं, तीनदा दिलं तरी हा पोरगा तिथून हलेना. दूधा-दह्याला चटावलेल्या बोक्यागत आपला सारणाच्या भांड्यावरच याचा डोळा. 

ईथे काही मनासारखी डाळ शिजेना तर ह्याने मोदकाकडे त्याची गाडी वळवली. "अरे बाळा थांब ते वाफवायचेत" म्हणेस्तोवर त्याने रट्टा देऊन एक मोदक चेपवलाच. मला कळुन चुकलं माझ्या मोदकांच आता काही खरं नाही. मी सगळं मोदकाच साहित्य ऊचलुन किचनकट्टयावर ठेवलं. गंपूच्या हातात खेळायला काहीतरी देऊन मी माझं काम परत करायला घेतलं . 

पण शांत बसेल तो गंपू कुठला..??
थोड्यावेळाने हे नुसतीच लुडबुड मंडळाचे धडाडीचे कार्यकर्ते आले परत लुडबुडायला. किचनकट्टयाला धरुन टुणुक-टुणुक उड्या मारायला लागले. खाली उभा राहून च कट्ट्यावर कडेला दिसेल ते ओढायला सुरुवात झाली. माझं मोदकांच काम जवळजवळ झालेलंच. मोदक वाफवायला ठेवले आणी त्याला त्याचा वरणभात खाऊ घातला.

 रात्री नेवैद्य दाखवायला अवकाश होता. तरी मी पुजेची सगळी तयारी करुन ठेवली. आम्ही देवाऱ्यासमोर बसलेले दिसलो की हा देवाऱ्यातली घंटा घ्यायला धावतो. देवाच्या खोलीत त्याने माझ्या हातात मोदकाने भरलेलं ताट बघुन डोळे मोठ्ठे केले. मी ताट खाली देवाऱ्यासमोर ठेवलं तसा हा तिथे गिरट्या घालायला लागला. कधी चांस मिळतोय आणी मी मोदकाच्या ताटाला खो घालतोय असं झालं त्याला. जरा माझं लक्ष दुसरी कडे गेलं की हा हळुच मोदक घ्यायला जायचा. त्याला मग थोडंसं दटावलंच "हा खाऊ देवबाप्पाचा आहे, तुला तुझा मोदक देते पण ह्याला अजिबात हात नाही लावायचा." त्याच्या साठी जास्तीचे मोदक ठेवले होतेच मी. त्यातलेच दोन मोदक डिशमध्ये काढून दिले. ते पटकन ऊचलुन दोन्ही हातात एक -एक मोदक घेऊन हा असा बाहेर पळाला जसे काय मीच दिलेले ते मोदक त्याच्याकडून परत हिसकावून घेणार होते मी. 

बाकी अहोंच म्हणनं पडलं मोदकाला सारण जरा कमीच झालं पण हरकत नाही पहिला प्रयत्न बऱ्यापैकी चांगला होता. 

@$m!

Wednesday, 21 June 2017

गंपूच्या गोष्टी - गंपूचा योगाभ्यास

'युग' गंपू
वयवर्ष - १२ महिने

*गंपूचा योगाभ्यास*

४ महिन्याचा असताना त्याला कुणा नावडत्याच्या/अनोळख्याच्या मांडीवर दिले कि तो एकतर तुमच्या कानठळ्या बसाव्या इतक्या मोठ्याने रडा/ओरडायचा किंवा मांडीत झोपवल्या ठिकाणीच जमेल तेवढं अंग उचलून उसळ्या मारुन 'बॉडी स्ट्रेच' सुरु करायचा.

मग हळुहळु पायाची बोटं तोंडात जातील अश्या पद्धतीचं 'पवनमुक्तासन'(बंदिस्त पवन----मुक्त करणारं हेच ते आसन) जमायला लागलं.

पुढे बाळ रांगायला लागलं. पाय दुखलेकी 'वज्रासन' करायला लागलं.
आवडत्या गाण्यांवर 'बटरफ्लाय योगा'ला आपसुकच अंगीकारलं. बसल्याजागी 'बेलीडान्स',बटकडान्स'पण होऊन जातो कधीमधी....

आता कुठल्याही आधाराशिवाय उभं रहायची मजा घ्यायला लागलाय. उभा राहून दोन्ही हातांची एकमेकांशी घट्ट युती करुन पाय जमीनीवर रोवायचे. समोरच्याला "बघारे मी उभा राहिलोय"च्या आविर्भावात ओरडून आपल्याकडे बघायला लावायचं. आणी आपण त्याच्याकडे बघून "अजून गडी डुलतोय" म्हणेपर्यंत याने उत्साहात 'ताडासन' करायला जायचं नी धपकन् खाली पडायचं.

सकाळी उठताना 'सुर्यनमस्कार' असतोच तसाही.,
आणी ...........'शवासन'..??
ते तर दिवसा-रात्री, केव्हाही....कुठेही...चालतंय की...!!☺

एकूणच योगाभ्यास बरा चाललाय माझ्या लेकाचा.
@$m!